തേജസ്‌

ശവംനാറി പൂവ്

2012-01-21T10:55:00.005+05:30

ബൂലോകം.കോം (ബൂലോകം ഓണ്‍ലൈന്‍ ) നടത്തിയ ചെറുകഥാ മത്സരം 2011ല്‍ മികച്ച രണ്ടാമത്തെ കഥയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രചന.

--------------------------------------------------------------------------------

കാളിയപ്പനെ തറയില്‍ വിരിച്ച പഴം‌പായയിലേക്ക് ഇറക്കി കിടത്തിയിട്ട് കണ്ണകി നിവര്‍ന്നു നിന്നു. അവള്‍ ഭയങ്കരമായി കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുടിയിഴകളില്‍ നിന്നും വസ്ത്രത്തില്‍ നിന്നും വെള്ളം തറയിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. വലിയ വട്ടപ്പൊട്ട് വെളുത്ത കവിളില്‍ രക്തവര്‍ണ്ണമായി പടര്‍ന്നു. അവളുടെ അഴകളവുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന ചുവന്ന പട്ടുപാവട പറ്റിചേര്‍ന്നു. നനവിന്റെ നിറവിലൂടെ അടിയുടുപ്പുകളുടെ സുതാര്യ നിഴലുകളിലേക്ക് ഉഴറി നടന്ന കണ്ണൂകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ ഒരു ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടത്തോടെ അവള്‍ വാതില്‍ വലിച്ചടച്ചു.

കണ്ണകിക്ക് വല്ലാതെ തണുത്തു. അവളുടെ താടിയെല്ലുകള്‍ തണുപ്പിന്റെ ആധിക്യത്താല്‍ കൂട്ടിയടിച്ചു.

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ.”

അവള്‍ കിടുക്കുന്ന ചുണ്ടുകള്‍കൊണ്ട് ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നും ശവങ്ങള്‍ക്ക് കാവലാള്‍ ആയിരുന്നു കാളിയപ്പന്‍. ആത്മഹത്യ, തീപ്പൊള്ളല്‍, മുങ്ങി മരണം, അങ്ങിനെ മറ്റുള്ളവര്‍ സ്പര്‍ശിക്കുവാന്‍ മടികാണിക്കുന്ന ശവശരീരങ്ങളുടെ അന്ത്യകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് തുണയായിരുന്നു അയാള്‍. നാല്പത്തഞ്ചിനടുത്ത് പ്രായം. ചുവന്ന് കലങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍... ചോരപ്പാടുകള്‍ ഉണങ്ങി പിടിച്ച കാവി മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും വേഷം. ബട്ടണുകള്‍ ഇല്ലാതെ ഷര്‍ട്ട് എപ്പോഴും തുറന്ന് കിടന്നു.. അവിടവിടെ മാത്രം രോമമുള്ള വെളുത്ത നെഞ്ചിലും മുഖത്തും കൈകാലുകളിലും പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന വ്രണങ്ങള്‍. ചില വ്രണങ്ങള്‍ക്ക് ചുറ്റും ഈച്ചകള്‍ മൂളിപ്പറക്കുന്നു. പൊട്ടിയ വ്രണങ്ങളില്‍ നിന്നും ചലം ഒലിച്ച് എപ്പോഴും അറപ്പുളവാക്കുമായിരുന്നു.. ഒരേ ഒരു മകളോടൊപ്പം - കണ്ണകി - ഒറ്റ മുറി വീട്ടില്‍ താമസം. കാളിയപ്പന്റെ ഭാര്യ മരിച്ചു പോയതാണ്. മരിച്ചു പോയി എന്നതിനേക്കാള്‍ ചവിട്ടി കൊന്നു എന്ന സത്യം നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അറിയാം. പക്ഷെ എല്ലാവര്‍ക്കും അയാളെ പേടിയായിരുന്നു. പൊട്ടിയൊലിച്ച വ്രണങ്ങളുമായി കാളിയപ്പനെ കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ ഏവരും വഴി മാറി പോകും.

എന്തൊക്കെയോ ചേര്‍ത്ത് സ്വയം വാറ്റിയ റാക്ക് എപ്പോഴും കൈവശമുണ്ടാകും. ശവങ്ങളോട് വല്ലാത്ത ബഹുമാനമായിരുന്നു കാളിയപ്പന്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോട് ഇല്ലാത്ത ബഹുമാനം! ഒരിക്കലും ശവങ്ങള്‍ മറവു ചെയ്യുന്നതിന് അയാള്‍ പ്രതിഫലം പണമായി കൈപറ്റുമായിരുന്നില്ല.. ഒരു ചുവന്ന പട്ടും ഒരു കുപ്പി മദ്യവുമായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക് നല്‍കേണ്ട ദക്ഷിണ!

ശവം മറവു ചെയ്താല്‍ ദക്ഷിണയായി ലഭിച്ച പട്ട് അരയില്‍ ചുറ്റി മദ്യക്കുപ്പി ഭദ്രമായി അതില്‍ തിരുകിവെച്ച് പൊട്ടിയ വ്രണങ്ങളിലെ ഈച്ചകളെ ആട്ടിയോടിച്ച് വേച്ച് വേച്ച് പുഴക്കരയിലേക്ക് അയാള്‍ നടക്കും. പുഴയില്‍ ഒന്ന് മുങ്ങി നിവര്‍ന്നാല്‍ പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ഒറ്റ നടത്തമാണ്.

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ..”

വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

കണ്ണകി ഓര്‍മ്മകളുടെ തീരത്തായിരുന്നു. ചുവന്ന പട്ടുപാവടയുടുക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന, കരിമണിമാലയും കരിവളകളും അണിയാന്‍ കൊതിച്ചിരുന്ന, കനകാംബരം മുടിയില്‍ ചൂടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന, പട്ടിണിമൂലം ഒട്ടിയതെങ്കിലും സ്നേഹത്തിന്റെ പതുപതുപ്പുണ്ടായിരുന്ന അമ്മയുടെ വയറില്‍ തലവെച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന, രാത്രിയില്‍ അപ്പയുടെ കുടിച്ച് വെളിവുകെട്ടുള്ള വരവിനെ പേടിച്ചിരുന്ന കുട്ടികാലത്തെ ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു കണ്ണകി.

അമ്മ..!! കൊക്കി കുരച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത മെല്ലിച്ച ഒരു രൂപം കണ്ണകിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിവന്നു. വലിവ് അമ്മയെ അത്രയേറെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. അതിന്റെ ശേഷിപ്പുകള്‍ എന്ന മട്ടില്‍ തണുപ്പ് തുടങ്ങിയാല്‍ കിടുകിടു വിറക്കാറുണ്ടായിരുന്നു കണ്ണകിയും. രാത്രിയില്‍ കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെ വരുന്ന അപ്പയുടെ പരാക്രമങ്ങള്‍ സഹിക്കുവാനുള്ള ത്രാണി അമ്മക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് കണ്ണകി ഓര്‍ത്തെടുത്തു. കൊച്ചു കണ്ണകിയെ കമ്പിളിയില്‍ വാരിയെടുത്ത് ഏതെങ്കിലും ഇരുട്ടില്‍ പറ്റിചേര്‍ന്ന് ഇരിക്കുമായിരുന്നു അമ്മ.. അമ്മയുടെ ഭീതി കലര്‍ന്ന മുഖം കണ്മുന്നില്‍ നിഴലാട്ടം നടത്തിയപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടെ കണ്ണകിക്ക് കിടുത്തു.

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ.”

തണുത്ത് വിറങ്ങലിച്ച കൊച്ചു ദേഹത്തെ കീറിയ കമ്പിളികൊണ്ട് പുതപ്പിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് അമ്മ പാടിയിരുന്നത് അവളോര്‍ത്തു... എന്തൊരു വാത്സല്യമായിരുന്നു ആ നാട്ടുശീലിന്!!

കാളിയപ്പന്റെ മരണം ഇത്തരത്തില്‍ ആവുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. അതും വെള്ളത്തില്‍ വീണൊരു മരണം!! എന്നും ശവശരീരങ്ങളുടെ മേല്‍നോട്ടക്കാരനായിരുന്ന കാളിയപ്പന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു ശവമായി....

എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?

കുമാരന്‍ വൈദ്യന്റെ മകളുടെ ശരീരം മറവ് ചെയ്ത് വരുന്ന വഴിയായിരുന്നു. അവള്‍ -ആ പൊട്ടിപ്പെണ്ണ്- ആത്മഹത്യചെയ്തതാണെന്നേ.. അല്ല, കുമാരന്‍ വൈദ്യര്‍ക്ക് അത് തന്നെ വേണം. നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ അവിഹിത ഗര്‍ഭവും കലക്കി കൊടുക്കുന്ന അയാള്‍ക്ക് സ്വന്തം മകളുടെ വയറ് വലുതാവുന്നത് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍ മൂടിവെയ്ക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന അവസ്ഥയായപ്പോളാവണം അവള്‍ പുഴയോട് പരിഭവം പറയാന്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത്.

വൈദ്യരുടെ ആര്‍ത്തലച്ചുള്ള കരച്ചില്‍ കേട്ടാണ് നാട്ടുകാര്‍ പുഴക്കരയിലേക്ക് ഓടിക്കൂടിയത്. മരുന്നുകുറിപ്പടി പോലെയുള്ള ഒരു കടലാസു കഷണവുമായി സ്വന്തം തലക്ക് പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ട് കുമാരന്‍ വൈദ്യര്‍ കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിന്നു. ഓളങ്ങളില്‍ തട്ടിയുലഞ്ഞ് ഒരു മഞ്ഞ ഷാള്‍ പുഴയുടെ പരപ്പിലൂടെ ഒഴുകി നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അതൊരു വരവായിരുന്നു!!

തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ കാളിയപ്പന്‍ പുഴക്കരയിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. നിലത്തുറക്കാത്ത കാലുകളുമായി ആടിയാടി അങ്ങിനെ... ജനക്കൂട്ടം ഒതുങ്ങി നിന്ന് അയാളുടെ വരവിന് വഴിയൊരുക്കി. പുണ്ണ് പിടിച്ച് അളിഞ്ഞ ശരീരത്തില്‍ ഈച്ചകള്‍ പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പലരും അറിയാതെ തന്നെ മൂക്കു പൊത്തിപ്പോയി. കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി.

പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് പോകുന്ന കാളിയപ്പന്‍ ശരിക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒരു കാഴ്ചയാണ്. വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ കൈകള്‍ പിന്നിലേക്ക് തുഴഞ്ഞ് അയാള്‍ ഒഴുകി നടക്കുന്നത് കുട്ടികള്‍ ആവേശത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

"അത് ബട്ടര്‍ഫ്ലൈ സ്ട്രോക്കാ.. " കുട്ടികളില്‍ ആരോ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

"പോടാ അത് ഫ്രീസ്റ്റൈലാ" - മറ്റൊരുവന്‍

അത് ബട്ടര്‍ഫ്ലൈ സ്ട്രോക്കാണോ ഫ്രീസ്റ്റൈല്‍ ആണോ എന്നതിനെ പറ്റി കുട്ടികള്‍ തര്‍ക്കിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ കുമാരന്‍ വൈദ്യരുടെ മകളുടെ അരക്കെട്ടിലായിരുന്നു കാളിയപ്പന് പിടുത്തം കിട്ടിയത്. വെള്ളത്തിനടിയില്‍ ഒരു മത്സ്യകന്യകയെപ്പോലെ അവള്‍ അങ്ങിനെ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നു. ഫ്രീസ്റ്റൈലാണോ അതോ ബാക്ക്‌സ്ട്രോക്ക് ആയിരുന്നോ ബോഡിയുടെ പൊസിഷന്‍ എന്ന കാര്യത്തില്‍ കുട്ടികള്‍ തമ്മില്‍ ശണ്ഠ കൂടുന്നത് കൌതുകത്തോടെ കണ്ടുനില്‍ക്കുന്നവരുടെ ഇടയിലേക്കാണ് വെള്ളത്തിലെ ഭാരമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നും 65കിലോ ഭാരം കരയിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റിയിട്ട് കാളിയപ്പന്‍ കിതപ്പോടെ കരപറ്റിയത്.

ശവത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലേ അയാള്‍ നോക്കിയുള്ളൂ. സ്ഥാനം തെറ്റിയ നനഞ്ഞ വസ്ത്രം നേരെയാക്കിയിട്ട് ശവത്തെ തോളത്തിട്ട് കുമാരന്‍ വൈദ്യരുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയാള്‍ വലിഞ്ഞു നടന്നു.

അന്ന് തൂങ്ങി മരിച്ച ഏതോ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശവത്തെ മറവ് ചെയ്ത ശേഷം വല്ലാതെ കുടിച്ചിട്ടായിരുന്നു രാത്രിയില്‍ അപ്പ വീടണഞ്ഞതെന്ന് കണ്ണകി ഓര്‍ത്തു.

അമ്മയുടെ മടിയില്‍ തലവെച്ച് കിടന്ന് അവള്‍ മയക്കം പിടിച്ചിരുന്നു.

"വേണ്ട അയ്യ.. ഞാന്‍ പൊറത്തായിരിക്കാണ്.."

"അടങ്ങികിടക്കെടീ കഴുവേറ്ടാ മോളാ"

അപ്പയുടെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച ഒച്ചകേട്ടാണ് കണ്ണുതുറന്നത്. അപ്പ അമ്മക്ക് മേല്‍ പിടിവലി നടത്തുന്നത് കണ്ട് ഭയന്ന് പോയി. ചിമ്മിണി വിളക്കിന്റെ അരണ്ട വെട്ടത്തില്‍ അമ്മയുടെ ഒറ്റമുണ്ടിനിടയില്‍ നിന്നും അപ്പ വലിച്ച് പുറത്തെറിഞ്ഞ ചോരപുരണ്ട പഴന്തുണികഷണം കണ്ടപ്പോള്‍ കണ്ണകിക്ക് കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ കാവ് തീണ്ടാന്‍ പോയി കോഴിക്കല്ലില്‍ തലതല്ലി ചത്ത അമ്മാമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയുടെ ഭക്തയായിരുന്ന അമ്മമ്മ ആണ് തനിക്ക് കണ്ണകി എന്ന പേരിട്ടത് എന്ന് അമ്മ പറയാറുള്ളത് അവളോര്‍ത്തു.

അമ്മയുടെ ശബ്ദം താണുതാണു വരുന്നത് അവള്‍ അറിഞ്ഞു. കുറേ സമയത്തെ നിഴലനക്കങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ നാശമെന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അപ്പ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയതും അവള്‍ തപ്പിതടഞ്ഞ് അമ്മക്കരികില്‍ എത്തി. അടുപ്പുകല്ലിന് അരികെ തുടയിലൂടെ ഒലിച്ചു വന്ന ചോര കള്ളിമുണ്ടുകൊണ്ട് തുടച്ച് അമ്മ തളര്‍ന്ന് കിടന്നു. അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അമ്മ കുറേ നേരം കരഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി അമ്മ മരിച്ചു!

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയ കണ്ണകി ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ കാണുന്നത് നാക്കുതുറിപ്പിച്ച് , കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്ക് തള്ളി ഒറ്റമുറി വീട്ടില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന അമ്മയെയാണ്. അമ്മ കൈകള്‍ തുടകളില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. രക്തവും മൂത്രത്തുള്ളികളും നിലത്ത് വീണ് ചിതറിയ ഭാഗത്ത് ഈച്ചകളും ഉറുമ്പുകളും തടിച്ചു കൂടി ഒരു മാംസപിണ്ഢം കണക്കെ അറപ്പുളവാക്കി. അവള്‍ക്ക് ഓക്കാനിക്കാന്‍ വന്നു. പേടിയോടെ അവള്‍ കമ്പിളിക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി.

ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു പാമ്പിഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ട് അവള്‍ അന്ന് രാത്രി ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.

കുമാരന്‍ വൈദ്യരുടെ മകളുടെ ജഡം മറവുചെയ്ത് പുഴക്കരയിലേക്ക് കാളിയപ്പന്‍ ധൃതിയില്‍ നടന്നു. പതിവില്‍ കവിഞ്ഞ് അയാള്‍ മദ്യപിച്ചിരുന്നു. എന്തോ എത്രയും പെട്ടന്ന് വീടണയാന്‍ അയാളുടെ മനസ്സ് വെമ്പുകയായിരുന്നു.

പുഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അയാളെ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാലുകള്‍ കുഴഞ്ഞുപോകുന്നത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞു. ഒരു പൊങ്ങുതടിപോലെ വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്നതായാണ് കാളിയപ്പന് തോന്നിയത്. തല പെരുക്കുന്നത് അറിയുന്നുണ്ട്. അയാള്‍ക്ക് കണ്ണകിയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. തണുത്ത് വിറച്ച് കിടുക്കുന്ന കണ്ണകി.

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ.”

കമ്പിളിപ്പുതപ്പുള്‍പ്പെടെ പൂണ്ടടക്കം ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചപ്പോള്‍ അമ്മാ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ വാത്സല്യത്തിലേക്ക് അവള്‍ പറ്റിചേരുന്നത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞു. പുറത്ത് കത്തിയമരുന്ന ചിതയില്‍ നിന്നും ഭാര്യയുടെ തലയോട് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം കാതുകളില്‍ വന്ന് പതിക്കുമ്പോഴേക്കും കണ്ണകിയിലേക്ക് വന്യമായി ചേക്കേറാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.. തലയോട്ടിയുടെ അവസാന ഭാഗവും അലര്‍ച്ചയോടെ പൊട്ടുമ്പോള്‍ കണ്ണകിയുടെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ വേദന നിറഞ്ഞ കിതപ്പുകളായി മാറിയിരുന്നു. ശവങ്ങള്‍ മറവു ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ പുഴയില്‍ മുങ്ങി നിവര്‍ന്ന് നനഞ്ഞൊട്ടിയ ദേഹവുമായി കണ്ണകിയിലേക്ക് ഊളിയിടുവാന്‍ ഇന്നും വല്ലാത്ത ആവേശമാണ്. ആദ്യമൊക്കെ വെളുത്ത കവിളില്‍ കൈവിരല്‍ പാടുകള്‍ പതിപ്പിച്ചാലേ അവള്‍ വഴങ്ങുമായിരുന്നുള്ളൂ. ക്രമേണ നെറ്റിയില്‍ ചുവന്ന വലിയ വട്ടപ്പൊട്ടും തൊട്ട് ചുവന്ന പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൊസുമിട്ട് ആകെ ചുവന്ന് , ചുവന്ന പട്ടും വിരിച്ച് അവള്‍ കാത്തിരിക്കും.

കണ്ണകീ .. ഞാന്‍ ഇതാ വരുന്നു... വല്ലാതെ തണുക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.. .

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ.”

നിലകിട്ടാതെ ഒരു പൊങ്ങുതടിപോലെ പുഴയുടെ ഓളങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അയാള്‍ ഒഴുകിനീങ്ങി.

കണ്ണകി ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. കാളിയപ്പന്റെ ശവത്തിലെ വ്രണങ്ങളില്‍ ഈച്ചകള്‍ ആര്‍ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പഴുപ്പിന്റെ മണം മുറിക്കകത്ത് പുതലിച്ചു നിന്നു. അവള്‍ ശവത്തിലേക്ക് ഒരിക്കല്‍ കൂടെ നോക്കി. മലര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന കാളിയപ്പന്റെ നെഞ്ചില്‍ ചവിട്ടി കാളിയമര്‍ദ്ദനമാടിയാലോ എന്നവള്‍ക്ക് തോന്നി. ഇത് വരെ കാളിയന്റെ മര്‍ദ്ദനമായിരുന്നു. അമ്മ മരിച്ച രാത്രിയില്‍ തുടങ്ങിയ മര്‍ദ്ദനം!! അവള്‍ക്ക് വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് - വീടിന് പുറത്ത് - എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങള്‍ കേട്ട് അവള്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. കാളിയപ്പനെ മറവ് ചെയ്യുവാനായി കുഴിയെടുക്കുന്നവരെ കണ്ട് അവള്‍ ചുവന്ന ചുണ്ടുകള്‍ മലര്‍ത്തി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇത് വരെ സഹായത്തിന്റെ തരിമ്പുപോലും കാണിക്കാത്തവര്‍ കുഴിവെട്ടി കഴുകന്‍ കണ്ണുകളുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അവള്‍ക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാന്‍ തോന്നി.

മഴ ചെറുതായി ചിണുങ്ങുന്നുണ്ട്.. കുഴിക്കരികിലേക്ക് അവള്‍ നടന്നടുത്തപ്പോള്‍, ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ട് കുഴിവെട്ടുകാര്‍ ഒതുങ്ങി മാറി നിന്നു. അവരുടെ കൈയില്‍ നിന്നും കൈകോട്ട് താഴെ വീണു. അവളുടെ നെറ്റിയിലൂടെ വട്ടപ്പൊട്ട് രക്തമായി ഒലിച്ചിറങ്ങി. ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ വീണ് ഒരു പോര്‍ച്ചട്ട പോലെ ശരീരത്തോട് പറ്റിചേര്‍ന്നു. നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന വസ്ത്രത്തിനുള്ളില്‍ മുലക്കണ്ണുകള്‍ വിജൃംഭിച്ചു നിന്നു. നെറ്റിയില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന പൊട്ട് തുടച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ കൈകോട്ട് എടുത്ത് മണ്ണില്‍ ആഴത്തില്‍ വെട്ടി.

മഴ കനത്തുതുടങ്ങി. അവള്‍ ആവേശത്തോടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

മുടിയുലഞ്ഞു !

മുലയുലഞ്ഞു !!

അവള്‍ ആകെ ഉലഞ്ഞു !!!

അവളുടെ ഓരോ വെട്ടിനുമൊപ്പം ദിക്കുപൊട്ടുമാറ് ഇടിവെട്ടി.

ഇടിവാളിന് ചിലമ്പിന്റെ ശബ്ദം!!

മഴ ഒരു ഹുങ്കാരത്തോടെ അവള്‍ക്ക് മേല്‍ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. കണ്ണകിക്ക് വല്ലാതെ തണുത്തു. അവള്‍ കിടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"കുളിരണ് കുറിച്ചീ തീപ്പൂട്ട് ഐലേ

വാവല് മണങ്ങ് ചാച്ചാമ്പോവാ ചാളെ.”

അവള്‍ അലറി വിളിച്ചു. പകച്ചു നില്‍ക്കുന്ന നാട്ടുകാരെ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ അവള്‍ മുറിക്കകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി.

------------------------------------------------------------

കുട്ടിക്കള്ളന്‍

2011-12-23T23:00:00.005+05:30

കളവ് എന്നത് ചിലര്‍ക്ക് ഒരു ഹോബിയാണ്. ചിലര്‍ അത് ജീവിക്കുവാനുള്ള ഉപാധിയാക്കുന്നു. മറ്റു ചിലരില്‍ അത് അവര്‍ പോലുമറിയാത്ത മാനസീക വൈകല്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഇത്തരത്തിലുള്ളവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ പിടിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യവും മറ്റും ചേര്‍ത്ത് ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ കള്ളനെന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടേണ്ടിവരുന്നു. ഒട്ടേറെ കുട്ടിക്കള്ളന്മാരെ പറ്റി ഇന്ന് നമ്മള്‍ വാര്‍ത്തകളിലൂടെയും മറ്റും അറിയുന്നു. പക്ഷെ ഇവര്‍ എങ്ങിനെ കള്ളന്മാരായി എന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ ഇവരുടെ ഒക്കെ ഭാവിയെന്തെന്നോ ആരും ചികഞ്ഞിട്ടില്ല. എനിക്ക് നേരില്‍ അറിയാവുന്ന ഒരു സംഭവം പറയാം.

ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ അടുത്തിടെ തുടര്‍ച്ചയായി വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ചില കളവുകള്‍ നടക്കുകയുണ്ടായി. കളവ് എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല. കാരണം , കളവ് നടത്തുന്ന ആള്‍ തന്നെ ആരുമറിയാതെ തൊണ്ടിമുതല്‍ ഒരു ദിവസത്തിനകം വീട്ടുവളപ്പില്‍ തിരികെ എത്തിക്കും!!. സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ അവനെകൂടാതെ അച്ഛന്‍ , അമ്മ, സഹോദരി എന്നിവരാണ് ഉള്ളത്. വീട്ടില്‍ നിന്നും തുടര്‍ച്ചയായി നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത് സ്ത്രീകളുടെ അടിവസ്ത്രങ്ങളും!! ഇതില്‍ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ വസ്തുതയെന്തെന്നാല്‍ കള്ളന്‍ ഒരു ദിവസത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഈ കളവ് മുതല്‍ കൈവശം സൂക്ഷിക്കില്ല എന്നതാണ്.

അടിവസ്ത്രങ്ങള്‍ അലക്കിയുണക്കാന്‍ ഇട്ടാല്‍ അവ കാണാതാകുന്നു. പിറ്റേന്നോ അന്ന് വൈകീട്ടോ തന്നെ അവ പറമ്പിന്റെ ഏതെങ്കിലും മൂലയില്‍ നിന്നോ പുരയിടത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കോണില്‍ നിന്നോ കണ്ടുകിട്ടുകയും ചെയ്തു. ആദ്യം രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസമൊന്നും ആര്‍ക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. കാക്കയോ മറ്റോ ചെയ്തതാവും എന്നേ ആദ്യമൊക്കെ സ്ത്രീകള്‍ കരുതിയുള്ളൂ.. അമ്മയോ സഹോദരിയോ ഈ വിവരം നാണക്കേട് കൊണ്ടാവാം മറ്റാരെയും അറിയിച്ചുമില്ല. കള്ളനാണെങ്കിലും വളരെയധികം ബുദ്ധിപൂര്‍‌വ്വം തന്നെയായിരുന്നു മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. രണ്ട് ദിവസത്തെ മോഷണത്തിന് ശേഷം പിന്നീട് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്ത്രീകള്‍ ഈ സംഭവം വിട്ടുകളയുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ, വീണ്ടും ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നേരത്തെ സംഭവിച്ചത് പോലെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെടുവാനും അന്ന് വൈകുന്നേരമോ അടുത്ത ദിവസമോ ഒക്കെയായി പഴയത് പോലെ അവ തിരികെ കിട്ടുകയും ചെയ്തു. അതോടുകൂടി സ്ത്രീകള്‍ കൂടുതല്‍ ജാഗരൂകരായി.. അവര്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ അലക്കിയിടുന്നത് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിച്ചായി. അടുത്തുള്ള ചില വീടുകളിലും ഇതേ പോലുള്ള കളവ് നടന്നു എന്ന്‍ അറിയുന്നത് അപ്പോഴായിരുന്നു.. മോഷണങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ഒരാഴ്ചയുടെ ഗ്യാപ്പുകള്‍ ഇതുപോലെ ഒട്ടുമിക്ക വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. തുടര്‍ന്ന് സ്ത്രീകളാരും അടിവസ്ത്രങ്ങള്‍ വീടിനു പുറത്ത് അലക്കിയിടുന്നത് ഒഴിവാക്കി. അതോടെ കള്ളന്റെ അവസ്ഥ പരിതാപകരമായി. മോഷ്ടിക്കുവാന്‍ 'വസ്തു' കിട്ടാതെ വന്നപ്പോള്‍ കള്ളന്‍ മുന്‍പ് കൈവശപ്പെടുത്തിയ മോഷണമുതല്‍ തിരികെ കൊടുക്കുന്ന വിശാലമനസ്കത അവസാനിപ്പിച്ചു.

ആരായിരിക്കും കള്ളന്‍? എല്ലാവരും തലപുകയ്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു രൂപവും കിട്ടുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം ഏവരുടേയും ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. മിക്കവാറും ഉച്ചസമയത്താണ് കളവ് നടക്കുന്നത്. ഊണ് കഴിക്കുന്ന നേരങ്ങളില്‍. അങ്ങിനെ അവരുടെ വിശദമായ ഇന്‍‌വെസ്റ്റിഗേഷനൊടുവില്‍ കള്ളനെ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഒരു എട്ടാംക്ലാസുകാരന്‍ പയ്യനായിരുന്നു പ്രതി! അവനാണെങ്കിലോ നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ നല്ല ഇമേജുള്ള അച്ഛനമ്മമാരുടെ രണ്ട് മക്കളില്‍ ഒരാള്‍. സാമാന്യം നന്നായി പഠിക്കുന്ന, കണ്ടാല്‍ പാവം പോലെ തോന്നുന്ന ഒരു പയ്യന്‍. ആദ്യം ഇത് പറഞ്ഞ സ്ത്രീയോട് മറ്റുള്ളവര്‍ തട്ടിക്കയറി. ഹെയ്, അവനാവില്ല. അവന്‍ ഒരു പാവം പയ്യനല്ലേ എന്നൊക്കെയായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരുടെ ന്യായീകരണം. എങ്കിലും ക്രമേണ, പിന്നീടുള്ള രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കള്ളനെ പലരും കാണുകയുണ്ടായി. കാരണം, മോഷണമുതല്‍ വീടിനു വെളിയില്‍ വരാതായതോടെ കള്ളന്റെയും സമചിത്തത തെറ്റിയിരുന്നു. എങ്ങിനെയും വസ്തു കൈക്കലാക്കണമെന്ന ചിന്തയോടെ പലപ്പോഴും കൊച്ചുകള്ളന്‍ സമയവും സന്ദര്‍ഭവും മറന്നു. മുന്‍പുണ്ടായിരുന്നത് പോലെ വ്യക്തമായ പ്ലാനിങ് ഇല്ലാതെയായി കള്ളന്റെ നീക്കങ്ങള്‍. പലപ്പോഴും പല മതില്‍ക്കെട്ടിന്റെയും മറവില്‍ കൊച്ചുകള്ളന്‍ പതുങ്ങിനില്‍ക്കുന്നത് ഇവരില്‍ പലരും കണ്ടു. അതോടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ, ഒരിക്കല്‍ പോലും തൊണ്ടിമുതലുമായി അവനെ ആര്‍ക്കും പിടിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പെണ്ണുങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്ത് വീണ്ടും അടിവസ്ത്രങ്ങള്‍ പുറത്ത് ഉണക്കാനിടുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഇവനെ കൈയോടെ പിടികൂടുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഓരോ വീട്ടിലും സ്ത്രീകള്‍ ഇവനെ പിടിക്കാന്‍ പതുങ്ങി നിന്നു. പക്ഷെ, അവനെ തൊണ്ടിയോട് കൂടെ പിടികൂടുവാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയേറെ സമര്‍ഥമായിട്ടായിരുന്നു കളവ് നടത്തിയിരുന്നത്. അങ്ങിനെയായിരുന്നു പ്രശ്നം ആണുങ്ങളുടെ ചെവിയില്‍ എത്തിയത്.

അങ്ങിനെ അവസാനം സംഭവം കൂട്ടുകാരന്റെ പെങ്ങള്‍ അവനോട് പറഞ്ഞു. ഇവനെ കൈയോടെ പിടികൂടാന്‍ എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്നായി പിന്നീടുള്ള ചിന്ത. കാരണം തെളിവ് സഹിതമല്ലാതെ ഇത് മറ്റാരോടും പറയാന്‍ കഴിയില്ല. ഇത്തരം ഒരു സംഭവത്തിലെ പ്രതിയാണ് ആ പയ്യനെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കില്ലെന്നതാണ് സത്യം. അത്രക്കേറെയായിരുന്നു അവന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയിലുള്ള ഇമേജ്.

ഒടുവില്‍ നായ്കരണപ്പൊടി പ്രയോഗം നടത്താമെന്ന് അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു. നായ്കരണപൊടി വിതറിയ ഒരു അടിവസ്ത്രം പതിവ് പോലെ അലക്കിയുണക്കാന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ അയയില്‍ ഇട്ട് കാത്തിരിപ്പായി. ആദ്യ ദിവസം സംഭവം അവിടെ തന്നെ കിടന്നു. എന്തോ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു അന്ന് കൊച്ചുകള്ളന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം. പിറ്റേന്ന് കള്ളന്‍ മുതല്‍ കൈകലാക്കി. ഒരു മണിക്കൂറോളം വെയിറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം കൂട്ടുകാരനും അമ്മയും കൂടെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. ഇവര്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ മുറിക്കകത്ത് മുറുമുറുക്കലുകളും വഴക്ക് പറച്ചിലും ഒക്കെ പതുക്കെയെങ്കിലും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഇവരെ കണ്ടതും പയ്യന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും തൊഴുകൈകളുമായി വെളിയിലേക്ക് വന്നു. ദയവ് ചെയ്ത് ഇത് ആളുകളെ അറിയിച്ച് പ്രശ്നമാക്കരുത്. അങ്ങിനെ വന്നാല്‍ പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആത്മഹത്യ മാത്രമേ മാര്‍ഗ്ഗമുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ മാതാപിതാക്കള്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. പയ്യന്‍ അകത്ത് മുറിയില്‍ കിടന്ന് ചൊറിച്ചിലോട് ചൊറിച്ചില്‍. ഒടുവില്‍ ആ പയ്യന്റെ നല്ല ഭാവിയെ കരുതി ആ വീട്ടുകാരുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി കൂടുതല്‍ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കാതെ അത് ഒത്തുതീര്‍പ്പിലെത്തിക്കുകയായിരുന്നു.

അന്ന് അവനെ ഒരു കള്ളന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മാനസീകരോഗി എന്ന രീതിയില്‍ പുറംലോകത്തിനു മുന്‍പില്‍ തുറന്നുകാട്ടുവാനുള്ള അവസരം കളഞ്ഞു കുളിച്ചു എന്ന ഒരു തോന്നല്‍ ഇപ്പോള്‍ ആര്‍ക്കുമില്ല. അവന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഒരു പാട് ചോദ്യം ചെയ്യലുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ അവന്റെ പ്രശ്നം എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ കിട്ടിയ അപക്വമായ ലൈംഗീക പരിഞ്ജാനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും മറ്റാരുമറിയാതെ അവന് നല്ല ഒരു മന:ശാസ്ത്രഞ്ജന്‍ വഴി കൌണ്‍സിലിങ് നല്‍കുകയും ഇന്ന് അവന്‍ നല്ല കുട്ടിയായി തീരുകയും ചെയ്തു. ഒരു പക്ഷെ, സമൂഹത്തിനു മുന്‍പില്‍ അന്ന് മോശക്കാരനായി ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് അവന്‍ ഒരു താന്തോന്നിയായി മാറിയേനേ..

------------------------------------------------------------------------------------------------------

റഹ്‌മാന്‍ കിടങ്ങയം എഡിറ്റ് ചെയ്ത് ഒലിവ് പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് , കോഴിക്കോട് പുറത്തിറക്കിയ, കഥകള്‍/ കവിതകള്‍/ അനുഭവങ്ങള്‍ എന്നിവ ഉള്‍പ്പെട്ട 'കള്ളന്‍ ഒരു പുസ്തകം' എന്ന സമാഹാരത്തില്‍ 'നായ്കരണപ്പൊടി' എന്ന പേരില്‍ അനുഭവമെന്ന വിഭാഗത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി പ്രസിദ്ധീകൃതമായ കുറിപ്പ്..

ബെന്യാമിനുമായുള്ള അഭിമുഖം ബ്ലോഗനയില്‍

2011-12-06T19:41:00.007+05:30

ആടുജീവിതത്തില്‍ നിന്നും മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലേക്ക് എന്ന പേരില്‍ നാട്ടുപച്ച വെബ്‌മാഗസിനു വേണ്ടി ബെന്യാമിനുമായി നടത്തിയ ഇമെയില്‍ അഭിമുഖം മാതൃഭൂമിയുടെ ഈ ലക്കം (2011 ഡിസംബര്‍ 11) ബ്ലോഗനയില്‍!. ബ്ലോഗനയുടെ പേജ് പരിമിതി മൂലമാവാം അഭിമുഖം പൂര്‍ണ്ണമായും ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. അഭിമുഖത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണ രൂപം ഇവിടെയും ഇവിടെയും വായിക്കാം.

ഈ അഭിമുഖം ചെയ്യുവാന്‍ എന്നെ സമീപിച്ച നാട്ടുപച്ചയുടെ അണിയറപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കും, ഇതിലേക്കായി ഒട്ടേറെ ഇന്‍ഫൊര്‍മേഷന്‍സ് നല്‍കി സഹായിച്ച പ്രിയപ്പെട്ട ചില ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും അതിനേക്കാളേറെ ഒരു ഇമെയില്‍ അഭിമുഖം എന്ന ആശയത്തോട് സഹകരിച്ച ശ്രീ. ബെന്യാമിനും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി

എന്റെ കുറിപ്പുകള്‍ വായിക്കുവാന്‍ സമയം കണ്ടെത്തുകയും തെറ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരോടും ഈ അവസരത്തില്‍ നന്ദി അറിയിക്കട്ടെ.

ഒരു നാടിന്റെ രക്ഷക്കായുള്ള ഒത്തുചേരലിലേക്ക്..

2011-11-25T23:16:00.005+05:30

ജീവിക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടിനിടയില്‍, ഒഴുക്കില്‍ പെട്ടുപോയേക്കാവുന്ന സ്വജീവിതവും സഹജീവിതങ്ങളും രക്ഷപ്പെടണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി തൊഴിലിടങ്ങളില്‍ നിന്നും ബാഗുകളും തൂക്കി മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍ ഒത്തുകൂടിയ ഈ തലമുറയുടെ പ്രതിനിധികളേ.. നിങ്ങളാണ് ശരി..!! നിങ്ങള്‍ തെളിയിച്ച ഈ മെഴുകിതിരി വെട്ടം കേരളത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ നാളെയേറ്റെടുത്തേക്കും.. ഒരു ഡാമിന്റെ പേരില്‍.. ഒരു നാട്ടിലെ ജനതയുടെ പേരില്‍ ഇത് വരെ കാണാത്ത വെര്‍ച്ചല്‍ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നെങ്കില്‍ - തീര്‍ച്ചയായും തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ സുഖമില്ലാത്ത ചേട്ടനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്തവരെന്നും പട്ടിണി പാവങ്ങളോട് മുഖം തിരിച്ചിട്ട് അവരുടെ ഫോട്ടോകളില്‍ ലൈക്ക് അടിക്കുകയും കമന്റിടുകയും ചെയ്യുന്നവരെന്നുമുള്ള - അറിവില്ലായ്മയുടെ ജല്പനങ്ങള്‍ പുലമ്പുന്നവര്‍ക്ക് നേരെ നിങ്ങള്‍ക്കിനി ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാം. “35 ലക്ഷത്തിനു മേല്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ ഒരു കൈത്തിരി വെട്ടമെങ്കിലും കത്തിച്ചു. ആ കൈത്തിരി വെട്ടത്തിന്റെ പ്രകാശം കെടാതെ സൂക്ഷിക്കുവാനുള്ള ഊര്‍ജ്ജം ഞങ്ങളില്‍ നിന്നും കെടുത്താതെ നോക്കുക. ഒരു പക്ഷെ ഇനിയും നാളെകളില്‍ നിങ്ങളുടെ വീരസാഹികതകള്‍ , കവലപ്രസംഗങ്ങള്‍, ഭാവനാസൃഷ്ടികള്‍, പരിസ്ഥിതി വാദങ്ങള്‍ ഒക്കെ ശ്രവിക്കാന്‍ ഇവിടെ ഈ മണ്ണില്‍ ആള്‍ വാസമുണ്ടാവണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ ഞങ്ങളോടൊത്ത് അണിചേരൂ.. അതല്ലെങ്കില്‍ ദയവ് ചെയ്ത് ഞങ്ങളെ തളര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക ”

സത്യത്തില്‍ ഈ വെര്‍ച്ചല്‍ മീഡിയയുടെ ഒരു ഭാഗമായതില്‍ ഒട്ടേറെ അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു ഇന്ന് വൈകുന്നേരം 5.30 മണിമുതല്‍ 8 മണിവരെ. അത്രയേറെ ആസ്വദിച്ചായിരുന്നു എറണാകുളത്തെ മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍ തടിച്ചു കൂടിയ സൈബര്‍ എഴുത്തിടങ്ങളില്‍ തളക്കപ്പെട്ട യുവജനതയുടെ ആവേശം. ഞങ്ങള്‍ ആവേശം കൊണ്ടത് പരസ്പരമുള്ള പുകഴ്തലുകളിലെ ലൈകുകളിലോ കമന്റുകളിലോ ചിറ്റ്ചാറ്റിലോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച് ഒരു ജനതയെ ഉണര്‍ത്തുവാനുള്ള ഈ ശ്രമത്തില്‍ ഭാഗമാകാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഓര്‍ത്തായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി ബ്ലോഗ്, ബസ്സ്, ഫെയ്ബുക്ക് എന്നിവിടങ്ങളിലായി ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട് വന്ന Save Sinking Kerala എന്ന മൂവ്മെന്റിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ന് വൈകീട്ട് നടന്ന കാന്‍ഡില്‍ ലൈറ്റ് വിജിലില്‍ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഇത് വരെ കാണാത്തവര്‍ വീ വാന്‍ഡ് ന്യൂ ഡാം എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിനു പിന്നില്‍ (അതോ മുറവിളിയോ) അണിനിരന്നതില്‍ നിന്നും ചില നിമിഷങ്ങള്‍ ഇവിടെ പങ്കുവെക്കട്ടെ.

റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ പൂര്‍ണ്ണ രൂപം വായിക്കുവാന്‍ നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിലേക്ക് ഇത് വഴി പോകാം.

ആടുജീവിതത്തില്‍ നിന്നും മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലേക്ക് : ബെന്യാമിനുമായി ഒരു അഭിമുഖം

2011-11-17T23:01:00.008+05:30

ആടുജീവിതത്തിലൂടെ മരുഭൂമിയിലെ പൊള്ളുന്ന ജീവിതചിത്രങ്ങള്‍ മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ച ബെന്യാമിന്‍ വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു പ്രമേയപരിസരവുമായി വീണ്ടും മലയാള സാഹിത്യപ്രേമികളെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു! ‘മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍‘ എന്ന ബെന്യാമിന്റെ പുതിയ നോവല്‍ വായന കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ നോവലിസ്റ്റുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തണമെന്ന് ഒരാഗ്രഹം തോന്നി. അദ്ദേഹവുമായി ഇമെയില്‍ വഴി നടത്തിയ ചെറിയ ഒരു അഭിമുഖമാണ് ഇത്. ആദ്യമായാണ് ഇത്തരം ഒരു സാഹസത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ എല്ലാ പരാധീനതകളും ഇതിനുണ്ടാവാം. എന്റെ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി നല്‍കുവാന്‍ സമയം കണ്ടെത്തിയ ബെന്യാമിനോട് നന്ദി അറിയിക്കട്ടെ.

1) ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണലാരണ്യത്തിലെ പച്ചയായ ചില ജീവിത കാഴ്ചകളില്‍ നിന്നും പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യയിലെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്ന ചില ജീവിത കാഴ്ചകളിലേക്ക്... അല്ലെങ്കില്‍ ഭാവി ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കുവാനുള്ള ജീവിത സമരത്തിനിടയില്‍ നജീബനുഭവിക്കുന്ന ആത്മ സംഘര്‍ഷങ്ങളില്‍ നിന്നും ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകള്‍ക്കായി നോവലിസ്റ്റാകുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അന്ത്രപ്പേര്‍ അനുഭവിച്ച് തീര്‍ത്ത സംഘര്‍ഷങ്ങളിലേക്ക്... അല്ലെങ്കില്‍ ആടുജീവിതത്തില്‍ നിന്നും മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലേക്കെത്തുമ്പോള്‍ ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ താങ്കള്‍ അനുഭവിച്ച സംഘര്‍ഷങ്ങളെ പറ്റി പറയാമോ?

ഒരു എഴുത്തുകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഓരോ രചനയും ഒരു പുതിയ എഴുത്തനുഭവമാണ്. ഇന്നലെ വരെ അവന്‍ എഴുതിയതൊന്നും അവനെ സ്വാധീനിക്കുകയോ സഹായിക്കുകയോ സമാധാനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല. അതൊരു വലിയ ഗുണവും അതേസമയം വലിയ ഭാരവുമാണ്. ശൂന്യതയില്‍ നിന്ന് ഒരു ലോകത്തെ കെട്ടിപ്പടുത്തുകൊണ്ടു വരുക എന്നത് അത്ര ചെറിയ കാര്യമല്ല. പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളെയും അവരുടെ ജീവിതത്തെയും അവരുടെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെയും സാമൂഹിക പരിസരത്തെയും തുടങ്ങി രാഷ്‌ട്രീയ നിലപാടുകളെ വരെ നാം പുന:സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിന്റെ ഭാരം വലുതു തന്നെയാണ്. അതാണ് എഴുത്തുകാരന്റെ ആത്മസംഘര്‍ഷം. അതാണ് രചന പൂര്‍ത്തികരിച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മഹര്‍ഷവും..!

2 ) ഡീഗോ ഗാർഷ്യ എന്ന രാജ്യത്തെ (ദ്വീപിലെ) രാഷ്ട്രീയവും താങ്കൾ ജീവിക്കുന്ന ബഹറിൻ എന്ന രാജ്യത്തെ (ദ്വീപിലെ) രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഒരു ചിന്തയിൽ നിന്ന് കൂടെയാണോ മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍ എന്ന പുതിയ നോവലിന്റെ കഥാതന്തു വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത് ?

ഒരു നോവലിന്റെ രചനാവേളയില്‍ നാം കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതും നമ്മെ സ്പര്‍ശിച്ചതും ഒക്കെയായ നിരവധി വിഷയങ്ങള്‍ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വന്നു നിറയും. അതൊക്കെ കഥാസന്ദര്‍ഭങ്ങളോട് കൃത്യമായി ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്നതിലാണ് ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ തന്റെ മികവ് പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത്. അത്തരത്തിലുള്ള ശ്രമം എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അത് ഒരു പ്രത്യേക ദേശത്തെ രാഷ്‌ട്രീയമല്ല. അതില്‍ എല്ലായിടത്തെയും രാഷ്‌ട്രീയമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വതവേ പരിചിതമല്ലാത്ത ഡീഗോ ഗാർഷ്യ എന്നൊരു രാജ്യത്തിനെ കഥാഭൂമികയായി ഞാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പലയിടങ്ങളിലെ പല സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കാനാണ് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്ന ബഹ്‌റൈനിലെ രാഷ്‌ട്രീയവും പരോക്ഷമായി പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.

3) എതെല്ലാം അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ ആരിലുടെയൊക്കെ പറയണം എന്ന വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യബോധം ബെന്യാമിനിലിനെ നോവലിസ്റ്റിനുണ്ടെന്ന് അടിവരയിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളുടെ കഥ പറച്ചില്‍ ശൈലി. സത്യത്തില്‍ ഈ കഥപറയുവാന്‍ ഇത്തരം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചട്ടക്കൂട് തിരഞ്ഞെടുക്കുവാന്‍ പ്രത്യേകിച്ച് എന്തെങ്കിലും കാരണങ്ങള്‍ ?

കഥ എഴുത്തില്‍ അങ്ങനെ മുന്‍നിശ്ചിതമായ ഒരു ശൈലിയൊന്നുമില്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ പറയാന്‍ ഒരു വിഷയമുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ ശൈലി അത് സ്വയമേ കണ്ടെത്തിക്കൊള്ളും എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം. എന്റെ ഒരു കഥയും ഒരു നോവലും ഈ ശൈലിയില്‍ എഴുതണം എന്ന നിശ്ചയത്തോടെ എഴുതിത്തുടങ്ങിയതല്ല. എഴുതി കുറച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ താനേ വന്നു കൂടുന്നതാണ്. മഞ്ഞവെയിലിന്റെ കാര്യവും വ്യത്യസ്‌തമായിരുന്നില്ല. പിന്നൊരു കാര്യം എന്റെ ഒരു കൃതിയും മറ്റൊന്നിന്റെ അനുകരണം ആകരുതെന്ന ഒരു ആഗ്രഹം എനിക്കുണ്ട്. അതെത്ര മികച്ചതായാലും വായിക്കപ്പെട്ടതായാലും. അങ്ങനെ അനുകരിക്കുന്നിടത്ത് എഴുത്തിന്റെ സുഖം നഷ്‌ടപ്പെട്ട് പോകില്ലേ.. എഴുത്തിലെ ത്രില്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ കൂടിയാണ് ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്. വെറുതെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമല്ലത്. എന്റെ അബീശഗിന്റെ രീതിയിലല്ല അക്കപ്പോരിന്റെ ഇരുപത് നസ്രാണി വര്‍ഷങ്ങശ് എഴുതപ്പെട്ടത്. അതുപോലെയല്ല ആടുജീവിതം വന്നത്. നിശ്ചയമായും മഞ്ഞവെയിലിന് അതിന്റേതായ ശൈലിയുണ്ട്. അത് നോവല്‍ സ്വയം കണ്ടെത്തിയതാണ്.

4) നോവലിലെ നായകന്റെ സുഹൃത്തായ ജയേന്ദ്രന്‍ പറയുന്നു. "ഏതൊരെഴുത്തുകാരനും ആദ്യത്തെ അന്‍പത് പേജിന്റെ സൗജന്യം ഞാന്‍ നല്‍കും. അതിനപ്പുറത്തേക്ക് എന്നെക്കൊണ്ടു പോകേണ്ടത് എഴുത്തുകാരന്റെ കടമയാണെന്ന്. എന്നാല്‍ ആ കാലം പോയെന്നും ഒരു അഞ്ച് പേജിന്റെ സൗജന്യമേ ഞാന്‍ നല്‍കൂ എന്ന് നായക കഥാപാത്രത്തെ കൊണ്ടും പറയിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സാഹിത്യകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഇന്നത്തെ വായനാ സമൂഹത്തെ എങ്ങിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു? അഥവാ വായനക്കാരനോട് എഴുത്തുകാരനുള്ള കമ്മിറ്റ്മെന്റ് എന്താണ്?

ആ പ്രസ്ഥാവന എന്റെ ഒരു വിശ്വാസമാണ്. ആഗ്രഹവുമാണ്. ഇന്നത്തെ വായനാ സമൂഹം വല്ലാതെ മാറിയിട്ടുണ്ട്. കൃതിയുടെ പിന്നാലെ പോയി കഷ്ടപ്പെട്ട് വായിച്ചെടുക്കുന്ന കാലമൊക്കെ അസ്‌തമിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വായിക്കണമെന്ന് ഒരു വായനക്കാരനും ഇപ്പോള്‍ ആഗ്രഹമില്ല. ഒരു കൃതി വായിപ്പിക്കുക എന്നത് ഇന്ന് എഴുത്തുകാരന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അവന് പറയാനുള്ളത് വായനക്കാരനോട് പറയും എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ എഴുത്തുകാരന്‍ വായനക്കാരനെ സമീപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനര്‍ത്ഥം വായനക്കാരന് ഇഷ്‌ടമുള്ളത് കൊടുക്കുക എന്നല്ല. തനിക്ക് പറയാനുള്ളതിലേക്ക്, തന്റെ ശൈലിയിലേക്ക് ,തന്റെ വാചകങ്ങളിലേക്ക് എഴുത്തിന്റെ മാന്ത്രികദണ്ഡ് വീശി വായനക്കാരനെ ആകർഷിച്ച് കൊണ്ടുവരുക എന്നതാണ്. അതുമാത്രമാണ് എഴുത്തുകാരന് വായനക്കാരനോടുള്ള കമ്മിറ്റ്മെന്റ്..

5) മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളില്‍ ഒട്ടേറെ വായനക്കാരെ ആകര്‍ഷിച്ച ഒന്നായിരുന്നു വ്യാഴചന്ത. പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരോ ഭാഗത്തിനൊടുവിലും പുസ്തകമടച്ചുവെച്ച് കഥാഗതിയെ പറ്റി സ്വയം തര്‍ക്കിക്കുവാനും വ്യാഴചന്തകളുമായി തര്‍ക്കത്തിലേര്‍പ്പെടുവാനും പിതാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ അടുത്ത ഭാഗം ആരുടെ പക്കല്‍ ആവുമെന്ന് കണ്ടെത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുവാനും വായനക്കാരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് വ്യാഴചന്തയുടെ അന്തരീക്ഷം. ഈ നോവലിനു വേണ്ടി സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു സങ്കല്പമാണോ വ്യാഴചന്ത? വ്യാഴചന്തയെ പറ്റി ഒന്ന് വിശദമാക്കാമോ?

ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ കൂടിയിരിപ്പിന് എന്റെ ഭാവനയുടെ നിറം ചേര്‍ത്ത പേരാണ് വ്യാഴച്ചന്ത എന്നത്. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ സമ്പുഷ്ടമാക്കുന്ന അര്‍ത്ഥവത്താക്കുന്ന അത്തരമൊരു കൂടിയിരുപ്പ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. സത്യത്തില്‍ അവർക്കുപോലും അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഞാന്‍ നോവലിനുവേണ്ട പല കാര്യങ്ങളും ഒപ്പിച്ചെടുക്കുന്നത് ഈ സംസാരത്തിനിടയില്‍ നിന്നാണ്. ഒന്നുരണ്ട് ഉദാഹരണം തരാം. നോവലില്‍ ചൈനീസ് തത്വചിന്തകന്‍ ചാങ്സുവിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ടല്ലോ. അക്കാര്യം എന്നോട് പറയുന്നത് നിബുവാണ്. ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ അതേ സംബന്ധിച്ച് നിരവധി സംവാദങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതേ പോലെ ഹസ്‌തഫലകത്തെപ്പറ്റി സൂചന തരുന്നതും നിബു തന്നെ. പോണോഗ്രാഫി സൈറ്റുകളിലെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ഞാന്‍ അറിയുന്നത് ഒരു കൂടിയിരുപ്പില്‍ ബിജു പറഞ്ഞുകേട്ടാണ്. അങ്ങനെ നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങള്‍ തരാന്‍ കഴിയും. വളരെ ശക്‌തമായ വാക്കുതര്‍ക്കങ്ങളും കൊടുക്കല്‍വാങ്ങലുകളും നടക്കുന്ന ഒരു കൂടിയിരുപ്പാണ് ഞങ്ങളുടെ വ്യാഴച്ചന്ത.

6) ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കളെയും ചില സെലിബ്രിറ്റികളെയും കഥാപാത്രമായി മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍ എന്ന നോവലിലേക്ക് ഭംഗിയായി കുടിയിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മുകുന്ദന്റെ ചില നോവലുകളിലും സേതുവിന്റെ പുതിയ നോവലായ മറുപിറവിയിലുമെല്ലാം നോവലിസ്റ്റ് തന്നെയും സെലിബ്രിറ്റികളും ചില അദ്ധ്യായങ്ങളില്‍ കഥാപാത്രമായി തലകാട്ടി പോകുന്നത് മുന്‍പും വായനക്കാര്‍ക്ക് പരിചിതം തന്നെ. എന്നാല്‍ തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കുറേ സുഹൃത്തുക്കളെ നോവലിലെ കഥാഗതിയെ സ്വാധീനിക്കും വിധം അല്ലെങ്കില്‍ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ തക്ക വിധം മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളാക്കി നോവല്‍ വികസിപ്പിക്കുകയാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലൂടെ.. ഇത് എഴുത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെ എങ്ങിനെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് വ്യക്തമാക്കാമോ? അല്ലെങ്കില്‍ എഴുത്തിനെ സ്വാധീനിക്കും വിധമുള്ള പോസിറ്റീവ് / നെഗറ്റീവ് ഇടപെടലുകള്‍ ഇവരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറയുവാന്‍ എന്നെ ഉപയോഗിക്കരുതെന്നോ മറ്റോ രീതിയില്‍?

അതി ഭാവനയും അതിയാഥാര്‍ത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള ഒരു കൂട്ടിക്കലർപ്പാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍. അതില്‍ യാഥാർത്ഥ്യമെത്ര ഭാവന എത്ര എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാനാവാത്തവിധം കലര്‍പ്പ് സാധ്യമായിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നത്. അത് സാധ്യമാക്കി എടുക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് ഇത്തരം ചില കഥാപാത്രങ്ങളെയും സെലിബ്രിറ്റികളെയും ഒക്കെ കഥയിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിച്ചത്. എന്നാല്‍ കഥ എഴുതിത്തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ അവരൊക്കെയും ഫിക്‌ഷന്‍ മാത്രമാണ്. അവര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ളവരല്ല. അവരുടെ ചില സ്വഭാവസവിശേഷതകളും പേരുകളും ഉപയോഗിച്ചു എന്നല്ലാതെ അവരുടെ വാര്‍പ്പ് മാതൃകകളല്ല കഥാപാത്രങ്ങള്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ രചനയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം മുന്‍കൂട്ടി അറിയിക്കേണ്ടതില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ഇടപെടലുകള്‍ രചനാവേളയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ എഴുതി പൂർത്തിയായ ശേഷം വായനക്കാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ കൃതി അവരെ ഏല്പിക്കുകയും അഭിപ്രായം ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്നു. അവര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച ക്രിയാത്മകമായ ചില വെട്ടിത്തിരുത്തലുകള്‍ കൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്തിയാണ് നോവല്‍ പുറത്തുവന്നിട്ടുള്ളത്.

7) ബെന്യാമിന്റെ കഥകളേക്കാള്‍ എന്നും ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് നോവലുകളാണെന്ന് തോന്നുന്നു. കഥയെഴുതുന്ന ബെന്യാമിനെയാണോ നോവലെഴുതുന്ന ബെന്യാമിനെയാണോ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം? അല്ലെങ്കില്‍ കഥയെഴുതുമ്പോഴാണോ നോവലെഴുതുമ്പോഴാണോ കൂടുതല്‍ സംതൃപ്തി കിട്ടുയിട്ടുള്ളത്?

രണ്ടും രണ്ട് അനുഭവമാണ്. നോവലാണ് എനിക്ക് കുറച്ച് കൂടി ആത്മസംതൃപ്‌തി തരുന്ന രചനാരൂപം. ഇത്തിരി വിശാലമായ ക്യാന്‍വാസിലാണ് എന്റെ കഥകള്‍ രൂപം കൊള്ളാറുള്ളത്. അതിനു പറ്റിയ മാധ്യമം നോവല്‍ തന്നെയാണ്. എന്റെ കഥകള്‍ തന്നെ വളരെ നീണ്ടവയാണെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മനസിലാവും. നോവലിന്റെ ചെറുരൂപങ്ങളാണവ. എന്നാല്‍ രസകരമായ കാര്യം എന്റെ കഥകള്‍ക്കാണ് കൂടുതല്‍ പുരസ്‌കാരങ്ങള്‍ കിട്ടിയിട്ടുള്ളത് എന്നതാണ്.

8) അബീശഗിന്‍, ആടുജീവിതം, അക്കപ്പോരിന്റെ ഇരുപത് നസ്രാണി വര്‍ഷങ്ങള്‍, പ്രവാചകന്‍മാരുടെ രണ്ടാംപുസ്തകം, ഇരുണ്ട വനസ്ഥലികള്‍... (അതുപോലെ തന്നെ ആര്‍ക്കോപിലാഗോ , പിതാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകം, കള്‍ച്ചറല്‍ ആംബുലന്‍സ്, കന്യാഭോഗസൂക്തം...... തുടങ്ങി സൃഷ്ടിക്കുള്ളില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന പേരുകള്‍) സൃഷ്ടികളുടെ പേരുകള്‍ കണ്ടെത്തുന്നതില്‍ ഈ വ്യത്യസ്തത മന:പൂര്‍‌വ്വമാണോ? അതോ സംഭവിച്ചു പോകുന്നതാണോ?

അത് സംഭവിച്ച് പോകുന്നതാണ്. എന്നാല്‍ അത്തരം പേരുകള്‍ക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ എത്രവേണമെങ്കിലും കാത്തിരിക്കാറുണ്ടെന്നതും സത്യമാണ്.

9) ചരിത്രവും മിത്തും തമ്മില്‍ സം‌യോജിപ്പിച്ചുള്ള ഒരു എഴുത്ത് രീതി മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും കാണം. ഒരു പക്ഷെ ഇതിനു മുന്‍പ് 'ഇട്ടിക്കോര'യില്‍ ടി.ഡി.ആര്‍ പരീക്ഷിച്ച ഒരു എഴുത്ത് തന്ത്രം. ഉദയം പേരൂര്‍ സുന്നഹദോസിന്റെയും തൈക്കാട്ടമ്മയെയും ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യ ചരിത്രവും മറ്റു വിവരണങ്ങളും മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലെ മറിയം സേവയും ഇട്ടിക്കോരയിലെ കോരക്ക് കൊടുക്കല്‍ ചടങ്ങുകളിലുമെല്ലാം അത്തരം ചെറിയ സാമ്യം തോന്നിയിരുന്നു. ഒരിക്കലും ഇട്ടിക്കോര പോലെ നെറ്റ് വിഞ്ജാനം പകര്‍ത്തിവെച്ചിരിക്കുകയാണ് ഈ നോവലില്‍ എന്നല്ല പറഞ്ഞു വരുന്നത്. പക്ഷെ, നോവലെഴുതുമ്പോഴോ അതിനു ശേഷമോ മേല്‍‌സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ ഒരു സാദൃശ്യം എഴുത്തുകാരനോ എഴുത്തുകാരനിലെ വായനക്കാരനോ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?

അങ്ങനെയൊരു സാമ്യം വായനക്കാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നതുവരെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം. ഇട്ടിക്കോര എനിക്കിഷ്‌ടപ്പെട്ട കൃതിയാണ് പക്ഷേ. വളരെ വ്യത്യസ്‌തമായ ഒരു വിഷയമല്ലേ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. ഞാന്‍ അങ്ങനെയാണ് അത് വായിച്ചത് എന്നതുകൊണ്ടുമാകാം. ഞാന്‍ ഇത്തരം വിഷയങ്ങളില്‍ എത്തുന്നത് എന്റെ തന്നെ അന്വേഷണത്തിന്റെയും പഠനത്തിന്റെയും തുടര്‍ച്ചയായാണ്. ആടുജീവിതത്തിനു ശേഷമുള്ള എന്റെ കഥകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ അറിയാം, ലോകത്തിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള ന്യൂനപക്ഷ സമുദായങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർക്കിടയിലെ വിചിത്രങ്ങളായ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും സ്‌ത്രീ കേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്ന ഒരു അധികാര വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയാണ് അക്കഥകള്‍ പറഞ്ഞത്. ആഡിസ് അബാബ എന്ന കഥ എടുക്കുക. എത്യോപ്യയിലെ ഒരു വിഭാഗം ജനങ്ങളെക്കുറിച്ചും അതിലൊരു രാജ്ഞിയെ വാഴിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയാണത്. കുമാരിദേവിയാകട്ടെ സ്‌ത്രീയെ ദൈവമാക്കുന്ന നേപ്പാളി ആചാരത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. ഇ,എം.എസും പെണ്‍കുട്ടിയുമാകട്ടെ മോംഗ് എന്ന് ജനവിഭാഗത്തെക്കുറിച്ചും അവരുടെ വിചിത്ര ചിക്‌ത്സകനായ ഷമാനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ പറയുന്നു. അതിന്റെ തുടർച്ചയാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍. അത് നമുക്കിടയിലെ തന്നെ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. ഇട്ടിക്കോരയിലെ ചരിത്രങ്ങള്‍ കെട്ടുകഥകളാണെങ്കില്‍ ഉദയം പേരൂര്‍ സുന്നഹദോസും തൈക്കാട്ടമ്മയും മറിയം സേവയും കെട്ടുകഥകള്‍ അല്ല. അത്തരത്തില്‍ നോവലുകള്‍ തമ്മില്‍ അന്തരമുണ്ട് എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.

10.) നോവലിൽ പറയുന്ന ഡീഗോ ഗാർഷ്യ ദ്വീപ് ചരിത്രം, ഉദയം പേരൂർ അടക്കമുള്ള കേരളത്തിലെ ചരിത്രവിവരങ്ങൾ, ക്രിസ്റ്റന്‍ സഭാതര്‍ക്ക പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ എന്നതൊക്കെ തേടിപ്പിടിച്ച് പങ്കുവെക്കാൻ കാണിച്ചിട്ടുള്ള താൽ‌പ്പര്യം ശ്ലാഘനീയമാണ്. ഡീഗോ ഗാർഷ്യയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടോ ? ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനിയെങ്കിലും പോകണമെന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സിലുണ്ടോ ?

ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യയെപ്പറ്റി ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടു മാത്രമേയുള്ളൂ. പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ സന്ദര്‍ശകരെ അനുവദിക്കുന്ന ഇടമല്ല അതിപ്പോള്‍. അമേരിക്കന്‍ നാവികത്താവളമാണത്. പിന്നെ നോവല്‍ വായിച്ചിട്ട് ഡീഗോയില്‍ പോയാല്‍ മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങള്‍ വായിച്ചിട്ട് മാഹി കാണാന്‍ പോയവന്റെ അനുഭവമായിരിക്കും ഉണ്ടാകുക. നോവലില്‍ ഉള്ളതെല്ലാം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉണ്ടാവണം എന്നില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉദയം പേരൂരില്‍ പോകാവുന്നതാണ്. പഴയപള്ളിയും തൈക്കാട്ടമ്മയുടെ കപ്പോളയും ഒക്കെ അവിടെ കാണാം. നോവലില്‍ ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ. അങ്ങനെ പോയ ചില വായനക്കാര്‍ അവരുടെ അനുഭവം പങ്കുവച്ചിരുന്നു.

11) എഴുതി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍ എന്ന നോവലിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേകസാഹചര്യത്തില്‍ വ്യാഴചന്തയും അതിലെ അംഗങ്ങളും കടന്നു വന്നതാണ് എന്ന് ഇതേ കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു അഭിമുഖത്തില്‍ നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ആ സാഹചര്യം എന്തെന്ന് ബെന്യാമിന്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിന് മുന്‍പ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിലെ ഔചിത്യക്കുറവും നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ ആ അഭിമുഖത്തില്‍ പങ്കുവെക്കുന്നു. ഇതേ കുറിച്ച് നോവലിസ്റ്റിന്റെ അഭിപ്രായമറിയുവാന്‍ ആകാംഷയുണ്ട് ?

ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ ഒരു നോവല്‍ അതിന്റെ ശൈലി സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നതാണെന്ന്. എഴുത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ വച്ച് ഇതുവരെ പറഞ്ഞ രീതിയിലല്ല ഈ നോവല്‍ പറയേണ്ടത് എന്നൊരു തോന്നല്‍ എനിക്കുണ്ടായി. അതുവരെ എഴുതിയതിനെ എല്ലാം മുറിച്ച് പുതിയൊരു രചനാരീതി ഞാന്‍ അവലംബിച്ചു. ഒരു പതിനഞ്ച് നിലകെട്ടിടം പത്തുനില പണിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് ആദ്യം മുതല്‍ ഇടിച്ച് പണിയുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു അത്. പക്ഷേ എഴുത്തുകാരന് അങ്ങനെ തോന്നിയാല്‍ അത് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അതിനുവേണ്ടി ഇരട്ടി പണി എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്തായാലും അപ്പോഴാണ് വ്യാഴച്ചന്തയും അതിലെ അംഗങ്ങളും ഒക്കെ കടന്നുവരുന്നത്. നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ വായിക്കുന്ന രൂപത്തിലല്ല ഈ നോവല്‍ ആദ്യം എഴുതപ്പെട്ടത്.

12) ബ്ലോഗ്, ഫെയ്സ്‌ബുക്ക്, ഓര്‍ക്കൂട്ട് തുടങ്ങിയ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്കുകള്‍ക്ക് അത്യധികം പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നുണ്ട് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളില്‍. ചിലയവസരങ്ങളില്‍ കഥാഗതിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതില്‍ പോലും ഇവയില്‍ ചിലതിന്റെ പങ്ക് വലുതുമാണ്. ബ്ലോഗ് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള മാദ്ധ്യമങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള ചില പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാരുടെ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങള്‍ ( നപുംസക സഹിത്യം, ടോയ്‌ലെറ്റ് സാഹിത്യം) ബ്ലോഗില്‍ സജിവമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയില്‍ എങ്ങിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു. ഓണ്‍ലൈന്‍ , ബ്ലോഗ്, ഈ-എഴുത്തുകളെ കുറിച്ച് താങ്കളുടെ കാഴ്ചപാട് ?

സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകളും ബ്ലോഗുകളും ഒക്കെ ഇന്നൊരു സാമൂഹിക യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. ഇന്നിന്റെ കഥ പറയുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് അതിനെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിയില്ല. ചില എഴുത്തുകാരുടെ അത്തരത്തിലുള്ള അഭിപ്രായം അവര്‍ക്കതിലുള്ള പരിജ്ഞാനക്കുറവുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നതാണ്. മൂന്നു രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണാധികാരികളെ അട്ടിമറിക്കാന്‍ പ്രധാനപങ്ക് വഹിച്ച ഫേസ്ബുക്കിനെ ചെറുതായി കാണുന്നെങ്കില്‍ അതിനെ മണ്ടത്തരം എന്നുപോലും വിളിക്കേണ്ടി വരും. ബ്ലോഗുകളും അത്തരത്തിലുള്ള ദൌത്യം നിര്‍വ്വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഇറാഖ് യുദ്ധ സമയത്തും മറ്റും. ഇ- എഴുത്തും ഇ- വായനയും എഴുത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ മാധ്യമത്തിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റമായാണ് കാണേണ്ടത്. അതിനു കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ ലോകം അതിന്റെ വഴിക്ക് പോകും. എഴുത്ത് അവിടെത്തന്നെ നില്ക്കുകയും ചെയ്യും. എന്തും നമ്മള്‍ പുതിയ കാലത്തിലേക്കും സാങ്കേതിക വിദ്യകളിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കാന്‍ തയ്യാറാവേണ്ടതുണ്ട്.

13) അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം കൂടി.. മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളില്‍ പലവട്ടം പറഞ്ഞു പോകുന്ന 'നെടുമ്പാശ്ശേരി' എന്ന നോവല്‍ വായനക്കാര്‍ക്ക് ഉടനെ പ്രതീക്ഷിക്കാമോ? അതോ നോവലിനു വേണ്ടി രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു സാങ്കല്പ്പീക സൃഷ്ടി മാത്രമാണോ നെടുമ്പാശ്ശേരി? അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ പുതിയ വര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലുണ്ടോ?

അപ്പോള്‍ ഒരു സാങ്കല്പിക സൃഷ്ടി മാത്രമായിരുന്നു നെടുമ്പാശ്ശേരി. എന്നാല്‍ അത്തരത്തില്‍ ഒരു കഥ എന്റെ മനസിലുണ്ട്. എഴുതണം. പുതിയ ഒരു വിഷയം മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. അതെങ്ങനെ നോവല്‍ ആക്കും എന്ന വേദന തിന്ന് നടക്കുന്നു.. !!

നാട്ടുപച്ച വെബ് മാഗസിനു വേണ്ടി ചെയ്ത അഭിമുഖം.

മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍

2011-10-26T15:39:00.008+05:30

പുസ്തകം : മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍
രചയിതാവ് : ബെന്യാമിന്‍
പ്രസാധകര്‍ : ഡി.സി.ബുക്സ്

ആടുജീവിതത്തിലൂടെ മരുഭൂമിയിലെ പൊള്ളുന്ന ജീവിതചിത്രങ്ങള്‍ മലയാളി വായനക്കാര്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ച ബെന്യാമിന്‍ വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു പ്രമേയപരിസരവുമായി വീണ്ടും മലയാള സാഹിത്യപ്രേമികളെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു! ‘മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍‘ എന്ന ബെന്യാമിന്റെ പുതിയ നോവല്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. വായിച്ചു തീര്‍ത്തു എന്നതിനേക്കാള്‍ നോവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ ബെന്യാമിന്‍, അനില്‍ വെങ്കോട്, ഇ.എ.സലിം, നിബു, സുധി മാഷ്, ബിജു, നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ എന്നിവരോടൊപ്പം വ്യാഴചന്തയില്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് പങ്കെടുത്തു എന്ന് പറയുന്നതാവും ഉചിതം. അല്പം കൂടെ ദീര്‍ഘിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ നോവലിന്റെ അടുത്ത ഭാഗം എന്ത് എന്നത് കണ്ടെത്തുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിയണം എന്ന വാശിയിലായിരുന്നു ഞാനെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ല.

മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍ എന്ന ഈ പുസ്തകം എന്താണ്? ഇത് ചരിത്രമാണോ? നോവലിസ്റ്റിന്റെ മനോഹരമായ ഭാവനയാണോ? അതോ യാതൊരു നാട്യങ്ങളുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്ത ഒരു സസ്പെന്‍സ് ത്രില്ലറാണോ? എന്നോട് ചോദിച്ചാല്‍ ചരിത്രത്തില്‍ ഭാവന ചേര്‍ത്തെഴുതിയ സസ്പെന്‍സ് ത്രില്ലെര്‍ എന്ന് ഞാന്‍ പറയും. നോവലിന് പോരായ്മകള്‍ ഇല്ല എന്നോ പരിപൂര്‍ണ്ണമായി നോവല്‍ ഗംഭീരമെന്നോ അല്ല ഇതിലൂടെ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. മറിച്ച് വായനക്കാരനെ നോവലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുവാന്‍ , അതിന്റെ ഗഹനതയിലേക്ക് ഇഴുകിചേര്‍ക്കുവാന്‍ നോവലിസ്റ്റിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്. ഓരോ പേജും കടന്നുപോകുന്നത് നിറയെ വിസ്മയം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഇത്രമേല്‍ ലയിച്ചിരുന്ന് ഇതിന് മുന്‍പ് ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചു തീര്‍ത്തത് സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെയായിരുന്നു.

മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളുടെ തുടക്കഭാഗത്തുള്ള പുലപ്പേടി എന്ന അദ്ധ്യായത്തില്‍ നോവലിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രമായ അന്ത്രപ്പേര്‍ പറയുന്നതില്‍ നിന്നും തുടങ്ങട്ടെ. "ജയേന്ദ്രന്‍ പറയുമായിരുന്നു ഏതൊരു നോവലിസ്റ്റിനും ഞാന്‍ ആദ്യത്തെ അന്‍പതു പേജിന്റെ സൌജന്യം അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനപ്പുറത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപേകേണ്ടത് എഴുത്തുകാരന്റെ കടമയാണ്. ആ സാഹചര്യം ഒക്കെ പോയിരിക്കുന്നു. അദ്യത്തെ അഞ്ചുപേജിനുള്ളില്‍ ശ്രദ്ധപിടിച്ചുപറ്റാനായില്ലെങ്കില്‍ പിന്നൊരു വായനക്കാരനെ നേടുക അസാദ്ധ്യം എന്നാണ്‌ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്." കഥാപാത്രത്തെ കൊണ്ട് പറയിച്ച വാക്കുകള്‍ തന്റെ എഴുത്തിലൂടെ തെളിയിക്കുന്നു ബെന്യാമിന്‍. അത്രയേറെ ആദ്യാവസാനം വായനക്കാരനെ പിടിച്ചിരുത്തുവാന്‍ മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലൂടെ നോവലിസ്റ്റിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഈ നോവലിന്റെ പ്രമേയം വിവരിക്കുന്നത് അക്ഷന്തവ്യമായ തെറ്റാണെന്ന് അറിയാം. എങ്കിലും ഒരു മുഖവുരയെന്ന നിലയില്‍ അല്പം പറയാതെ വയ്യ. തന്റെ അടുത്തിടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച നോവല്‍ വായിച്ച് അതില്‍ ആകൃഷ്ടനായ ഒരു അപരിചിതനില്‍ നിന്നും അയാള്‍ക്ക് ഒരു കഥ പറയാനുണ്ടെന്നും അത് എഴുതുവാന്‍ ഏറ്റവും അനുയോജ്യന്‍ താങ്കളാണെന്നും സൂചിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ബെന്യാമിന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരന് ഒരു ഇ-മെയില്‍ ലഭിക്കുന്നു. പിന്നീട് കുറച്ച് നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം അയാളില്‍ നിന്നുതന്നെ മറ്റൊരു ഇ-മെയിലും അതോടൊപ്പം അയാളുടെ ജീവിതകഥയുടെ ഒരു അദ്ധ്യായവും ലഭിക്കുകയും എന്തുകൊണ്ടോ അതില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളില്‍ ആകൃഷ്ടരായി ബെന്യാമിന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരനും സുഹൃത്തുക്കളും ചേര്‍ന്ന് നടത്തുന്ന ഉദ്വേഗഭരിതമായ ഒരു അന്വേഷണ പരമ്പരയുടെ കഥയാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍. (വില 195 രൂപ)

ഇന്ത്യന്‍ ഉപഭൂഖണ്ഢത്തില്‍ നിന്നും 1600കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രം അകലെയായി ശ്രീലങ്ക, മാലിദ്വീപ്, സെല്‍ഷ്യസ്, സാന്‍സിബാര്‍, മൌറീഷ്യസ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ അയല്‍‌രാജ്യമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയില്‍ ഫ്രഞ്ചുകാര്‍ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്ക് അധികാരം കൈമാറികൊടുത്ത ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യ എന്ന കായലുകളുടെ രാജ്യത്താണ് കഥയുടെ ഭൂരിഭാഗവും നടക്കുന്നത്. കഥാനായകനായ ക്രിസ്റ്റി അന്ത്രപ്പേരിന്റെ സ്വദേശമാണ് അവിടം. ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യ എന്ന മേല്‍സൂചിപ്പിച്ച കായല്‍ രാജ്യത്തെ ആദ്യ കുടിയേറ്റക്കാരും കായല്‍രാജാക്കന്മാരുമായിരുന്നു അന്ത്രപ്പേര്‍ കുടുംബം. ഒരു നോവലിസ്റ്റാവണം എന്ന മോഹവുമായി ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്റ്റിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന സംഘര്‍ഷഭരിതവും വേദനാജനകവുമായ ചില സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ മൂലം എഴുതുവാനായി മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കഥയൊക്കെ മറന്നു പോകുകയും പകരം സ്വന്തം ജിവിതത്തെ കുറിച്ച് എന്തൊക്കെയോ എഴുതുവാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തുകയും അതിലെ ആദ്യ ഭാഗം ഒരു ഡിസ്പോസിബിള്‍ ഇ-മെയില്‍ വിലാസത്തില്‍ നിന്നും ബെന്യാമിന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരന് അയച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് കഥയുടെ ത്രെഡ്. തന്റെ ജീവിതകഥ ഇഷ്ടമാവുകയാണെങ്കില്‍ അത് എഴുതുവാന്‍ ഏറ്റവും അനുയോജ്യന്‍ താങ്കളാണെന്നും അതിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങള്‍ കഥയില്‍ പലയിടത്തായി പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ള ചിലരുടെ പക്കല്‍ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും താല്പര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ അവ കണ്ടെത്തി താങ്കള്‍ക്ക് കൂട്ടിചേര്‍ക്കാമെന്നും ഇ-മെയിലില്‍ ക്രിസ്റ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുന്നു എങ്കില്‍ അതിനെ ഒരു നോവലാക്കാതെ ജീവിതകഥയായി തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്ന അപേക്ഷയും അതോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ‘നെടുമ്പാശ്ശേരി‘ എന്ന എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന നോവല്‍ എവിടെയും എത്താതിരുന്ന ആ സാഹചര്യത്തില്‍ ഈ അഞ്ജാത എഴുത്തുകാരന്റെ ജീവിതകഥയിലും അതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങളിലും ആകൃഷ്ടനായ ബെന്യാമിന്‍ അതിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം കണ്ടെത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഒറ്റക്ക് തന്നെക്കൊണ്ടതിന് കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ബെന്യാമിന്‍ അങ്ങിനെയാണ് ഈ വിഷയം ആഗോളതാപനം മുതല്‍ അണ്ടിപ്പരിപ്പിന്റെ വിലവരെ, ഈദി അമീന്‍ മുതല്‍ ഇയ്യോബിന്റെ പുസ്തകം വരെ എന്തും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന അനില്‍ വെങ്കോട്, ഇ.എ.സലിം, നിബു, സുധി മാഷ്, ബിജു, നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ എന്നീ സുഹൃത്തുക്കള്‍ അടങ്ങിയ വ്യാഴചന്തയുടെ സമക്ഷം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അങ്ങിനെ പിതാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകം എന്ന് അവര്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച ക്രിസ്റ്റി അന്ത്രപ്പേറിന്റെ ജീവിതകഥയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുവാനും അതോടൊപ്പം തന്റെ ജിവിതകഥയില്‍ ക്രിസ്റ്റി സൂചിപ്പിച്ച രണ്ട് മരണങ്ങളുടെ (പഴയ സഹപാഠി സെന്തിലിന്റെയും കാമുകി മെല്‍വിന്റെയും) ചുരുളഴിക്കുവാനും വ്യാഴചന്തകള്‍ നടത്തുന്ന ബൌദ്ധീകവും ശാരീരികവുമായ അന്വേഷണങ്ങളാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. അങ്ങിനെ ജീവിതകഥയുടെ അദ്ധ്യായങ്ങളിലൂടെ ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യയിലും അത് കണ്ടെത്തുവാനുള്ള അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ വന്‍‌കരയിലും ആയി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഡെസ്റ്റിനേഷനുകളില്‍ നോവലിസ്റ്റ് നടത്തുന്ന മനോഹരമായ സഞ്ചാരമാണ് മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങള്‍ എന്ന് പറയാം.

നോവലിന്റെ അവസാനം അന്ത്രപ്പേറിനെന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് നോവലിന്റെതല്ലാത്ത ഭാഗങ്ങള്‍ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം എഴുതിയ അനുബന്ധത്തിലൂടെ വായനക്കാരെക്കൊണ്ട് തന്നെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തിക്കുന്നു നോവലിസ്റ്റ്. അതുതന്നെ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരവരുടേതായ വ്യത്യസ്തമായ ഉത്തരങ്ങള്‍. വായനക്കാരന്റെ ചിന്താധാരകളോട് സത്യസന്ധത പുലര്‍ത്തിയെന്ന് ഓരോ വായനക്കാരനും തോന്നിയേക്കാവുന്ന ഉത്തരങ്ങള്‍! ഈ നോവല്‍ വായിച്ച ചിലരുമായി ഇതേ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവരെല്ലാവരും അവര്‍ക്ക് കിട്ടിയ ഉത്തരങ്ങളില്‍ തൃപ്തരായിരുന്നു എന്നത് നോവലിസ്റ്റിന്റെ വിജയമായി കണക്കാക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു.

നോവലിന്റെ രചനക്കായി പുതിയ കാലത്തിന്റെ സങ്കേതങ്ങളായ ഓര്‍കൂട്ട്, ഫെയ്‌സ്ബുക്ക്, സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കുകള്‍ എന്നിവയെല്ലാം നന്നായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തെ മിത്തുകളുമായി അല്ലെങ്കില്‍ ഭാവനകളുമായി സന്നിവേശം ചെയ്തിരിക്കുന്നു നോവലിസ്റ്റ്. ചിലയവസരങ്ങളില്‍ വിക്കീപീഡിയ കണ്ടന്റുകള്‍ എന്ന് തോന്നുന്ന വിധം ചില ചരിത്ര വിവരണങ്ങള്‍... അങ്ങിനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ചില ഭാഗങ്ങളിലെങ്കിലും ടി.ഡി.രാമകൃഷ്ണന്റെ ഫ്രാന്‍സിസ് ഇട്ടിക്കോരയുടെ ഛായ നോവല്‍ രചനയില്‍ വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയം തോന്നാം. അതുപോലെ തന്നെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിലെ പുസ്തകത്തിലൂടെ നടത്തുന്ന കഥ പറച്ചില്‍ ടി.കെ. അനില്‍കുമാറിന്റെ അല്‍ കാഫിറൂന്‍ : സം‌വാദങ്ങളുടെ പുസ്തകം എന്ന പുസ്തകത്തെയും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഇത്തരം കൊച്ചു കൊച്ചു സാമ്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ വ്യത്യസ്തതയില്ലാതെ പ്രമേയപരിസരങ്ങള്‍ നിരത്തി മടുപ്പിക്കുന്ന കുറെ വായനാനുഭവങ്ങള്‍ സമ്മാനിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത്, വേറിട്ട ഒരു പ്രമേയപരിസരത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനാലും ആദ്യ പേജുമുതല്‍ മുന്നൂറ്റി നാല്പത്തി ഒന്‍പതാമത്തെ പേജുവരെ നിലനില്‍ക്കുന്ന മനോഹരമായ പ്രമേയപരിചരണത്താലും സമ്പുഷ്ടമാക്കിയ ഈ നോവല്‍ വായനയെ വേണ്ടെന്നുവെക്കുവാന്‍ കഴിയുകയില്ല.

ഈ നോവലില്‍ എനിക്കേറെ ഇഷ്ടമായതെന്തെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ജീവിതകഥയുടെ അടുത്ത അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള വ്യാഴചന്തകളുടെ അന്വേഷണമാണെന്ന് പറയും. വ്യാഴചന്തയിലെ അന്തേവാസിയാവാന്‍ നോവല്‍‌വായനയിലെ ഓരോ നിമിഷവും വല്ലാത്ത ത്വരയായിരുന്നു. ഒരു വേള മഞ്ഞവെയില്‍ മരണങ്ങളിലെ കഥാഗതിയെക്കാളും എന്നെ ഉത്തേജിതനാക്കിയത് പിതാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ അടുത്ത ‍അദ്ധ്യായം ആരുടെ പക്കല്‍ എന്ന് കണ്ടെത്തുവാനാണ്. അത് നിബുവിനും അച്ചായനും ബിജുവിനും അനിലിലും സുധിമാഷിനും നട്ടപ്പിരാന്തനും മുന്‍പേ കണ്ടെത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ എന്റേതായ ശ്രമം നടത്തികൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരിടത്തും എന്നെ വിജയിപ്പിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതെ തന്നെ ബെന്യാമിന്‍ ഭം‌ഗിയായി ആ സസ്പെന്‍സ് അവസാനം വരെ നിലനിര്‍ത്തി.

നോവലിസ്റ്റിന്റെ കാരക്റ്ററൈസേഷന്‍ പവറിനെ അംഗീകരിക്കാതെ വയ്യ. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് (പ്രത്യേകിച്ച് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യാഴചന്തകള്‍ക്ക്) അവരുടെ മേഖലയില്‍ വ്യക്തമായ ലേബല്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ റഹിം എന്ന അന്ത്രപ്പേറിന്റെ സുഹൃത്തിലേക്ക് വ്യാഴചന്തകള്‍ക്ക് കടന്നുചെല്ലുവാനുള്ള ഒരു പാതയും അന്‍പിന്റെ ഇമെയില്‍ വിലാസവും ബ്ലോഗ് എന്ന ആശയവും നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ അല്ലാതെ മറ്റാരു പറഞ്ഞാലും അതവിടെ മുഴച്ചു നില്‍കും എന്ന് തോന്നി. (ഒരു പക്ഷെ നട്ടപ്പിരാന്തനെ അറിയുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിലാവും എനിക്ക് അത്ര കൃത്യമായി അത് ഫീല്‍ ചെയ്യുന്നത്) പക്ഷെ പാത്രസൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തില്‍ തന്നെ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും വായനക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുവാന്‍ നോവലിസ്റ്റിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. പലയിടത്തും നട്ടപ്പിരാന്തനെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും അറിയില്ലെങ്കിലും അത് കണ്ടേത്തണ്ടത് ഇന്നയാളെന്ന തോന്നല്‍ വായനക്കാരനെന്നെ നിലയില്‍ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അന്ത്രപ്പേര്‍ കുടുംബാംഗങ്ങളിലൂടെ, മെല്‍‌വിനിലൂടെ, അന്‍പിലൂടെ, അനിതയിലൂടെ, ജസീന്തയിലൂടെ, സെന്തിലിലൂടെ ഡീഗോ ഗാര്‍ഷ്യയിലേക്കും ചേരര്‍ പെരുംതെരുവിലേക്കും ഉതിയന്‍ ചേരല്‍ തമിഴ് കഴകത്തിലേക്കും മെല്‍ജോ, ജിജോ, ശ്രീകുമാര്‍, മെറിന്‍ എന്നിവരിലൂടെ വല്യേടത്ത് വീട്, വില്യാര്‍‌വട്ടം, തൈക്കാട്ടമ്മ, മറിയം സേവ എന്നിവയിലേക്കും വായനക്കാരനെ എത്തിച്ചതില്‍ നോവലിസ്റ്റ് അഭിനന്ദനമര്‍ഹിക്കുന്നു. എന്തിനേറെ, നോവലിനൊടുവിലെ ഓരോ പാരഗ്രാഫുകളില്‍ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അരവിന്ദ് , ഷണ്‍‌മുഖം, ലീന എന്നീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് വരെ നോവലില്‍ വ്യക്തമായ പ്രാധാന്യം ഉണ്ടാക്കുവാന്‍ കഴിയും വിധം കഥയെ വിന്യസിക്കുക വഴി ഒരു ആടുജീവിതത്തിന്റെ പേരില്‍ മാത്രം കാലത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പില്‍ അറിയപ്പെടേണ്ടയാളല്ല താന്‍ എന്ന് ബെന്യാമിന്‍ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.

പെരുംആള്‍

2011-09-17T16:03:00.001+05:30

പുസ്തകം : പെരുംആള്‍
രചയിതാവ് : രമേശന്‍ ബ്ലാത്തൂര്
പ്രസാധകര്‍ : ഡി.സി.ബുക്സ്

ഭാരതീയ ഭാഷകളില്‍ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച സാഹിത്യസൃഷ്ടികളാണ്‌ ഇതിഹാസങ്ങളായ രാമായണവും മഹാഭാരതവും എന്നതില്‍ തര്‍ക്കമുണ്ടാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഇത്രയേറെ ചായക്കൂട്ടുകളും കഥാപാത്രങ്ങളും അവയുടെ സങ്കലനവും കൊണ്ട് വളരെ ബൃഹത്തായ കാന്‍‌വാസെങ്കില്‍ പോലും ഒരു മികച്ച ചിത്രകാരന്റെ അതല്ലെങ്കില്‍ ചലച്ചിത്രകാരന്റെ കൈത്തഴക്കത്തോടെ വാല്‍മീകിയും വേദവ്യാസനും നമ്മോട് പറഞ്ഞുവെക്കുന്നു. ഇതിഹാസങ്ങളെ പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ എന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ വൈകുന്നേരം ആറ് മണിയാവാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികാലമാണ്‌. വെള്ളിയാഴ്ചകളിലായിരുന്നു അച്ഛന്‍ വരുന്നത്. വരുമ്പോള്‍ കൈയിലുള്ള പലഹാരപ്പൊതിയില്‍ എന്തെന്നറിയുവാനുള്ള ആകാഷയോടൊപ്പം തന്നെയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് ബാലരമ അമര്‍ചിത്രകഥ രൂപത്തില്‍ പുറത്തിറക്കിയിരുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണചരിതവും മഹാഭാരതവും. വല്ലാത്ത ഒരു ആവേശത്തോടെയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് അത് വായിച്ചിരുന്നതും. പിന്നീട് അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതിഹാസങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കൃതികള്‍ എന്നും എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഖണ്ഡേക്കറുടെ യയാതിയും ശിവജി സാവന്തിന്റെ കര്‍ണ്ണനും പ്രതിഭാറായിയുടെ ദ്രൌപദിയും അതുപോലെ മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തം രചനകളിലേക്ക് വന്നാല്‍ പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഇനി ഞാന്‍ ഉറങ്ങട്ടെ, എം.ടി.വാസുദേവന്‍ നായരുടെ രണ്ടാമുഴം, സാറാ ജോസഫിന്റെ ഊരുകാവല്‍ ...ഇവയെല്ലാം അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രിയങ്കരങ്ങള്‍ തന്നെ. പക്ഷെ ഇവയില്‍ ഏറ്റവും അധികം മനസ്സിനെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു കൃതി ഏതെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഇതിഹാസങ്ങള്‍ക്ക് പുത്തന്‍ ഡിവിയേഷന്‍സ് നല്‍കിക്കൊണ്ട് എം.ടി ഒരുക്കിയ രണ്ടാമൂഴം എന്ന ഒറ്റ ഉത്തരമേ എനിക്കുള്ളൂ. ഇന്ന് മഹാഭാരതമെന്നാല്‍ എനിക്ക് ഭീമന്റെ കഥയാണ്‌.

പറഞ്ഞ് വന്നത് പെരുംആള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തെ കുറിച്ചാണല്ലോ പിന്നെയെന്തിന് രണ്ടാമൂഴത്തെ പറ്റി ഇത്രയേറെ വിശദീകരിക്കുന്നു എന്ന ഒരു സംശയം ഒരു പക്ഷെ ഉണ്ടായേക്കാം. പെരും‌ആള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തില്‍ ഗ്രന്ഥകാരന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞുവെച്ച ചില പരാമര്‍ശങ്ങളാണ്‌ ഇത് പറയുവാന്‍ പ്രേരണയായത്. എന്നെ രണ്ടാമൂഴം ആവേശിച്ചത് പോലെ മറ്റൊരു രീതിയിലാണെങ്കില്‍ പോലും പെരും‌ആള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ രചനക്ക് ശ്രീ. രമേശന്‍ ബ്ലാത്തൂരിന്‌ പ്രേരണയായിട്ടുണ്ട് എം.ടിയും രണ്ടാമൂഴവും എന്ന് അദ്ദേഹം പുസ്തകത്തിനെഴുതിയ ആമുഖക്കുറിപ്പില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി. മനോഹരമായി, നാട്യങ്ങളില്ലാതെ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ആമുഖം. അവിടെ തുടങ്ങുന്നു പെരും‌ആള്‍ എന്ന നല്ല പുസ്തകം എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയം. പലപ്പോഴും തിരക്കുപിടിച്ച വായനയില്‍ ഞാനുള്‍പ്പെടെ പലരും ഉപേക്ഷിക്കാറുള്ളതാണ്‌ ആമുഖങ്ങള്‍. പക്ഷെ പെരും‌ആള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ആമുഖവും വായിച്ചിരിക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ പറയും.

മഹാഭാരതത്തെ പല കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വീക്ഷണകോണുകളിലൂടെ കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ഒട്ടേറെ കൃതികള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും രാമയണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഗദ്യകൃതികള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ കുറവാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ബ്ലോഗുകളില്‍ / ആനുകാലീകങ്ങളില്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ചില കഥകള്‍ ഒഴിച്ചുനിറുത്തിയാല്‍ സാറാജോസഫിന്റെ ഊരുകാവലും കെ.ബി.ശ്രിദേവിയുടെ ദാശരഥവും ടി.എന്‍.പ്രകാശിന്റെ കൈകേയിയും ആണ്‌ ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ളവയില്‍ രാമായണത്തെ വ്യത്യസ്തകാഴ്ചപ്പാടില്‍ കാണുന്ന നോവലുകള്‍. ഇതില്‍ തന്നെ ഊരുകാവല്‍ വളരെയേറെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. (സി.എന്‍.ശ്രീകണ്ഠന്‍ നായരുടെ ലങ്കാലക്ഷ്മി പണ്ടെപ്പോഴോ വായിച്ച് മുഴുമിപ്പിക്കാതെ പോയത് കൊണ്ട് അതേ പറ്റി ആധികാരികമായി പറയുന്നില്ല) ഇപ്പോള്‍ ഇതാ ആ ഗണത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാവുന്ന ഒരു മികച്ച രചനകൂടെ പെരും‌ആളുടെ വായനയിലൂടെ സാധിച്ചു. കേട്ടറിഞ്ഞതും വായിച്ചറിഞ്ഞതും കണ്ടറിഞ്ഞതിമായ രാമായണത്തില്‍ ഏവരും വില്ലനായി കാണുന്ന കഥാപാത്രമാണ്‌ രാവണന്‍. ആ രാവണന്റെ മാനസീക വ്യാപാരങ്ങളിലൂടെയാണ്‌ പെരും‌ആളിലൂടെ രമേശന്‍ ബ്ലാത്തൂര് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.

മുഹൂര്‍ത്തം, അയനം, ഗ്രഹണം എന്നീ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളും നാന്ദിയും, വിരാമവും അങ്ങിനെയൊരു ഘടനയിലാണ് പെരും‌ആള്‍ എന്ന നോവലിനെ ശ്രീ.രമേശന്‍ ബ്ലാത്തൂര്‍ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നത്. എഴുത്തുകാരന്റെ ഭാവനയില്‍ നിന്നും ഉടലെടുത്ത രാവണന്റെ പൂര്‍‌വ്വകാമുകിയെ വരെ വാല്‍മീകീ രാമായണത്തിലെ ഒരു കഥാപാത്രമാണെന്ന് തോന്നും‌വിധം ചിത്രീകരിക്കാന്‍ നോവലിസ്റ്റിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പാടിപ്പതിഞ്ഞ കഥകളിലെല്ലാം നല്ല പിള്ള ഇമേജുള്ള വിഭീഷണന്റെ കുടിലതകളും സഹോദരീ സ്നേഹം മൂലം രാവണന്‍ വരുത്തിവെച്ച വിനകളും പറയുമ്പോള്‍ കൈയടക്കം കൊണ്ട് നോവല്‍ വായന ഒരിടത്തും വിരസത സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. എങ്കില്‍ പോലും രാമായണമെന്ന ബൃഹത്തായ ക്യാന്‍‌വാസ് പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും ലഭിക്കും എന്ന മുന്‍‌ധാരണയോടെ പുസ്തകം വായിക്കരുത്. കാരണം ഇതില്‍ രാമന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം തിരശ്ശീലയില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ സീനുകളില്‍ പ്രത്യക്ഷനാവുന്ന സഹനടന്‍ മാത്രം. ആ ഒരു വ്യത്യസ്തത തന്നെയാണ്‌ നോവലിനെ മനോഹരമാക്കുന്നതെന്നും തോന്നി. തീര്‍ത്തും രാവണനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി തന്നെയാണ്‌ കഥ മുഴുവന്‍ നീങ്ങുന്നതും.

ഞാനാദ്യമായി ഒരാശ്രമം കാണുകയാണ്. പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ഉത്സാഹത്തോടെ ഹോമധൂപങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ചുറ്റിനടക്കുന്ന എന്നെ ആരോ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നയിച്ചു. കാല്‍തൊട്ടുവന്ദിച്ച് ആചാര്യനോടഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു. “ശിഷ്യനായി സ്വീകരിച്ച് എനിക്ക് വെളിച്ചമേകിയാലും.”

“നിന്റെ കുലമേതാണ്”

“പുലസ്ത്യന്റെ വംശം, വിശ്രവസ്സാണ് പിതാവ്.” ആചാര്യന്‍ ഒരു നിമിഷം മൌനിയായി.

“അമ്മയുടെ കുലം പറയൂ കറുമ്പാ”

“കൈകസിയാണമ്മ. രാക്ഷസകുലത്തില്‍”

രാക്ഷസക്കുട്ടീ, നീയ് ബ്രഹ്മജ്നാനമല്ല നേടേണ്ടത്, ശാസ്ത്രങ്ങളല്ല, പോകൂ.. മാനിനെ കല്ലെറിഞ്ഞു വീഴ്ത്താന്‍ പഠിക്കൂ.. (നാന്ദി, പേജ് 15)

മനസ്സില്‍ ഗുരുവായി കണ്ട വ്യക്തി തന്നെ കൊലവിളി നടത്താന്‍ പറയുക. അതാവാം ഒരു പക്ഷെ രാവണന്‍ എന്ന വ്യക്തിയെ രാക്ഷസരൂപിയാക്കി തീര്‍ത്തത്. സത്യത്തില്‍ ഇത് തന്നെയല്ലേ ഇന്നും നടക്കുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെ കുലവും അവന്റെ കുലീനത്വവും തിരക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍!! കുട്ടികളെ ജാതിയും വര്‍ണ്ണവും വര്‍ഗ്ഗവും തിരിച്ച് അവരിലേക്ക് വൈരാഗ്യത്തിന്റെ വിഷവിത്തുകള്‍ എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന പുത്തന്‍ വിഭ്യാഭ്യാസ തത്വസംഹിതകള്‍. നാളെയുടെ യുവത്വത്തെ രാക്ഷസകുലത്തിലേക്ക് ചേക്കാറാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത വിഭ്യാഭ്യാസരീതികള്‍. ഇനിയും രാവണന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കരുതെന്ന ഒരു തിരിച്ചറിവ് നമുക്ക് തരുന്നു നാന്ദിയിലെ ഈ വാക്കുകളിലൂടെ ഗ്രന്ഥകാരന്‍.

അയനമെന്ന രണ്ടാം ഭാഗമാണ് ഏറെ സുന്ദരമായി തോന്നിയത്. യഥാര്‍ത്ഥ രാമായണത്തില്‍ എവിടെയും വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ചമേലി എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ രാവണിലെ കാമുകഭാവം ബ്ലാത്തൂര് മനോഹരമാക്കുന്നു. ചമേലിയോട് സാദൃശ്യം തോന്നിയതിനാല്‍ മാത്രം മണ്ഢോദരിയെ വേള്‍ക്കുന്നു രാവണന്‍. ശൂര്‍പ്പണഖയുടെ വാശിക്ക് മുന്‍പില്‍ തകര്‍ന്നു പോകുന്ന സഹോദരന്‍. സഹോദരിയുടെ രാത്രിസഞ്ചാരങ്ങള്‍ കാവല്‍ഭടന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ പോലും മുറുമുറുപ്പായിട്ടും അവളെ ശാസിക്കാന്‍ കഴിയാതായി പോകുന്ന പരാക്രമി. ബാലിയോട് ഒരു വേള പരാജയമടഞ്ഞപ്പോളും ആ പരാജയത്തെ അഭിമാനമായി കാണുന്ന വില്ലാളിവീരന്‍. വിഭീഷണന്‍ എന്ന സഹോദരനാല്‍ ചതിക്കപ്പെടുന്ന ഏട്ടന്‍. ഇന്ദ്രജിത് എന്ന വില്ലാളിയായ മകന്റെ സ്നേഹം ആവോളം ആസ്വദിക്കുന്ന , ഒടുവില്‍ മകന്റെ മരണമേല്‍‌പ്പിച്ച മുറിവ് താങ്ങാനാവാതെ ഇരിക്കുന്ന പിതാവ്. മേഘനാഥന്‍ രാവണപുത്രനല്ലെന്ന മണ്ഢോദരിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലിനെ തികഞ്ഞ സമചിത്തതയോടെ, എല്ലാം എനിക്കറിയാമായിരുന്നുവെന്നും പക്ഷെ നീ എന്ത് തന്നെ പറഞ്ഞാലും അവന്‍ എന്റെ മകനാണ് എന്നു പ്രതിവചിക്കുന്ന മഹാന്‍. ഒടുവില്‍ യുധഭൂമിയിലേക്കുള്ള പടപുറപ്പാടിന് മുന്‍പ് നികുംഭിലയിലെ പൂജക്ക് വിഘ്നം വരുത്തുവാനായി കൊട്ടാരത്തിന്റെ രഹസ്യ അറയിലൂടെ വാനരനെ കടത്തിവിട്ട് മണ്ഢോദരിയെ ബലാല്‍കാരം ചെയ്യാന്‍ ബുദ്ധിയുപദേശിച്ച സ്വസഹോദരന്‍ വിഭീഷണന്റെ കുടിലബുദ്ധിയെ പ്രതി ഉത്കണ്ഠാകുലനാവുന്ന രാവണന്‍. രാവണന്റെ ഒട്ടേറെ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങള്‍ - ഇത് വരെ നമ്മളാരും കാണാത്ത മുഖങ്ങള്‍ - വരച്ചു കാട്ടുന്നു ബ്ലാത്തൂര് പെരും‌ആളിലൂടെ. അവസാനം രണഭൂമിയില്‍ ശസ്ത്രങ്ങളാലും മായാവിദ്യകളാലും രാമ-ലക്ഷ്മണന്മാരെ വശംകെടുത്തുന്നതിനിടയില്‍ , സ്വന്തം സഹോദരന്റെ നെറികെട്ട പ്രവൃത്തിയുടെ ബാക്കിയെന്നോണം വാനരനാല്‍ അപമാനിതയായ സ്വപത്നിയെക്കുറിച്ചുള്ള അശ്ലീലം നിറഞ്ഞ സംസാരത്തിനു ചെവികൊടുക്കാനാവാതെ “രാമാ നീയെന്നെ ഒന്ന് കൊന്നുതരൂ.. അനുജനെയ്യിച്ച പരിഹാസസ്വരത്താല്‍ എന്റെ മനസ്സ് ചത്തു. ഇനി വെറും ജഡമായിരിക്കുന്ന ഈ ശരീരത്തെ നീ ജീവനറ്റതാക്കൂ“ എന്ന് മനസ്സാലെ വിലപിക്കുന്ന രാവണന്‍.

"വിഭീഷണാ, മഹാത്മാവാണ് നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്‍. അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നവരെ തൃപ്തരാക്കും വിധം ദാനം ചെയ്തു, ആശിച്ച സുഖങ്ങളെല്ലാം അനുഭവിച്ചു, നല്ല രാജാവെന്ന പേരുനേടും‌വിധം ആശ്രിതര ഭരിച്ചു, സുഹൃത്തുക്കളെ ഏറ്റവും നന്നായി പരിചരിച്ചു. ശത്രുവിനോട് പോരാടി. മഹാതപസ്സ് അനേകകാലം ചെയ്തവന്‍, വേദങ്ങളെല്ലാം തികച്ചുമറിയുന്നവന്‍, ഉത്തമങ്ങളായ കര്‍മങ്ങള്‍ നിര്‍‌വഹിക്കുന്നതില്‍ മഹാശൂരന്‍ ജീവനെ വെടിഞ്ഞു. യോജിച്ച രീതിയില്‍ സംസ്കാരം നടത്തൂ."

ഒടുവില്‍ രാമബാണമേറ്റ് ആ മഹാപരാക്രമി നിപതിച്ചപ്പോള്‍ രാമന്‍ വിഭീഷണനോട് പറയുന്ന ഈ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും രാവണനെ നാം സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. ഒരു പരിധിവരെ രാവണനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുക തന്നെയായിരുന്നിരിക്കണം നോവലിസ്റ്റിന്റെ ലക്ഷ്യവും. അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ പെരും‌ആള്‍ എന്ന നോവല്‍ വിജയിച്ചു എന്ന് തന്നെ പറയാം. “എനിക്ക് വേണ്ട നിന്റെ ശേഷക്രിയ“ മരണം പുല്‍കിയ രാവണനോടൊപ്പം വായനക്കാരും വിഭീഷണനെയും രാമനെയും നോക്കി ഇതേറ്റു പറയുമ്പോള്‍ അതിലൂടെ നോവലിസ്റ്റ് തന്റെ ദൌത്യം പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു എന്ന് നിസംശയം പറയാം.

നോവലിസ്റ്റ് ഈ നോവലിനായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന അനുപമമായ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കാതെ വയ്യ. ചില വേളകളില്‍ അത് അത്യുന്നത നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്നുമുണ്ട്. പുസ്തകത്തിനായി സോമന്‍ കടലൂര്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തതകൊണ്ട് ഏറെ മികവ് പുലര്‍ത്തുന്നു. ആ ചിത്രങ്ങള്‍ കഥക്കും പുസ്തകത്തിനും നല്‍കുന്ന മിഴിവ് എടുത്തുപറയേണ്ടത് തന്നെ. കവര്‍ ഡിസൈന്‍ ചെയ്ത ബ്ലോഗര്‍ കൂടിയായ സുധീഷ് കൊട്ടിബ്രവും തന്റെ ജോലി മനോഹരമാക്കി. ഈ വര്‍ഷത്തെ അബുദാബി ശക്തി അവാര്‍ഡ് നേടികൊണ്ട് പെരും‌ആള്‍ യാത്ര തുടങ്ങികഴിഞ്ഞു. ഇനിയും ഒട്ടേറെ പുരസ്കാരങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഈ ഒരു പുസ്തകത്തിലൂടെ രമേശന്‍ ബ്ലാത്തൂരെ തേടിയെത്തിയാല്‍ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. (വില: 85 രൂപ)

മാതൃഭൂമി ഓണ്‍ലൈന്‍ ബുക്സില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ പോസ്റ്റ് ഇവിടെ വായിക്കാം

മലയാളിക്കൊരു തുറന്ന കത്ത്

2011-09-06T00:35:00.000+05:30

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ,

ഞാന്‍ മുക്കൂറ്റി. ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങളില്‍ ചിലരെങ്കിലും എന്നെ അറിയും. പണ്ട് നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെയും അയല്‍‌പക്കങ്ങളിലേയും പറമ്പുകളില്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞ ഉടുപ്പൊക്കെ അണിഞ്ഞ് ചിരിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ എല്ലാവര്‍ക്കും എന്തിഷ്ടമായിരുന്നു! എല്ലാം ഒരു കാലം! അതെ, നിങ്ങളെല്ലാം ഓര്‍ക്കുന്ന മാവേലിക്കാലം. ഓണക്കാലം. അതായിരുന്നു എന്റെയും സുവര്‍ണ്ണകാലം..

എന്നും ഓണക്കാലത്തായിരുന്നു നിങ്ങളെന്നെ ഏറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതെ നുള്ളിയെടുക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ മത്സരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു. മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത നിറവോടെയായിരുന്നില്ലേ ഞാന്‍ നിങ്ങളോടൊപ്പം വീടുകളിലേക്ക് പോന്നിരുന്നത്. നിങ്ങളുടെ പൂക്കളങ്ങളില്‍ എന്റെ പ്രിയ തോഴി തുമ്പയോട് ചേര്‍ന്ന് .... ചിലപ്പോള്‍ അവളോട് വഴക്കടിച്ച് അല്പം മാറി... ഒക്കെ ഞാന്‍ എന്നും ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ എന്നെ ഒറ്റുകൊടുത്തു. കള്ളവും ചതിവുമില്ലാത്ത എന്റെ മാവേലിത്തമ്പുരാന്റെ മക്കളെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന നിങ്ങള്‍ എന്നെ യന്ത്രത്തലപ്പുകള്‍ കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ തൊടികളില്‍ നിന്നും തൂത്തെറിഞ്ഞു. പുത്തന്‍ ഫ്ലാറ്റുകള്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കുവാന്‍ വേണ്ടി എന്നെയും തുമ്പക്കുടത്തെയും എല്ലാം ഒറ്റിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ കാലുകള്‍ക്ക് പണ്ട് മഹാബലിയെ ചതിച്ച വാമനന്റെ പാദങ്ങളുടെ ഛായയുണ്ടായിരുന്നു.

മുക്കൂറ്റി തിരുതാളി കാടും‌പടലും പറിച്ചുകെട്ടിത്താ
കാടും‌പടലും പറിച്ചുകെട്ടിത്താ.. തിത്താ.. തിത്തിത്താ..

ഒരുകാലത്ത് നിങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍ പാട്ടായി പോലും ഞാന്‍ തത്തിക്കളിച്ചിരുന്നു. ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ നിങ്ങള്‍ക്കതൊക്കെ. ഹാ.. എത്ര സുന്ദരമായ കാലമായിരുന്നു അത്. കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കര്‍ എന്ന വിഖ്യാതനായ കവിയല്ലേ എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേനയിലേക്ക് ആവാഹിച്ചത്. നിങ്ങളുടെ ഗാനഗന്ധര്‍‌വ്വന്റെ സ്വരമാധുരിയിലല്ലേ ഞാന്‍ പാട്ടായത്. ആ വട്ടന്‍ നെടുമുടി വേണുവല്ലേ എന്നെ ആരവങ്ങളോടെ എടുത്തുയര്‍ത്തിയത്. ഭരതേട്ടന്റെ ക്യാമറ എന്റെ ശരീരഭാഗങ്ങളിലേക്ക് സൂം ചെയ്തപ്പോള്‍ നാണം കൊണ്ട് ഞാന്‍ അന്ന് ചൂളിപ്പോയി. ആ നിമിഷങ്ങള്‍ ഇന്നും മനസ്സില്‍ നിന്നും മായുന്നില്ല. മറ്റു പൂക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എനിക്കൊരു താരത്തിന്റെ പരിവേഷമായിരുന്നു. അഭ്രപാളികളില്‍ വരെ സാന്നിദ്ധ്യമായതിന്റെ ഗരിമ എന്റെ ഓരോ നോക്കിലും വാക്കിലുമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. എന്നിട്ട് ഇന്നോ? ആ അഹങ്കാരത്തിനുള്ള ശിക്ഷയാണോ എനിക്ക് നിങ്ങള്‍ തരുന്നത്. എങ്കില്‍ അതല്പം കടുപ്പമായിപ്പോയി കേട്ടോ.

നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ക്കൊക്കെ അറിയോ ഈ പാവം മുക്കൂറ്റിയെ..? അവര്‍ക്ക് എന്നെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ. ആര്‍ക്കാ അതിനൊക്കെ നേരമല്ലേ? കഷ്ടം.. നിങ്ങളെയാണല്ലോ ഞാന്‍ മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിച്ചതെന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വല്ലാത്ത ലജ്ജ തോന്നുന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാരി തുമ്പക്കുടത്തെയും നിങ്ങള്‍ നശിപ്പിച്ചു. വല്ലാത്ത സങ്കടമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ക്ക് കാട്ടിക്കൊടുക്കുവാനായി എന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ ഈ കത്തിനോടൊപ്പം വെയ്ക്കുന്നു.

പ്രവാസികള്‍ ആയ മലയാളികള്‍ അല്പമെങ്കിലും ഭേദമാണ്. അവര്‍ സ്വയം എന്റെ ഫോട്ടോകള്‍ തപ്പിയെടുത്ത് സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്കുകളില്‍ ആല്‍‌ബങ്ങളാക്കുന്നു. എന്നെക്കുറിച്ച് സ്റ്റാറ്റസ് മെസേജുകള്‍ എഴുതി ലൈകുകള്‍ സമ്പാദിക്കുന്നു. അവിടെയും നിങ്ങളുടെ സ്വാര്‍ത്ഥത തന്നെ. പക്ഷെ, നിങ്ങളുടെ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്കുകളില്‍ മലയാളിത്തത്തിന്റെ കാവലാളായി മാറാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം എന്നെ തപ്പിയെടുത്ത് ഫോട്ടോയാക്കി ലൈകുകള്‍ വാരിക്കൂട്ടുമ്പോള്‍ പണ്ട് പൂക്കളങ്ങളില്‍ ഇരുക്കുമ്പോഴുള്ള സുഖം എനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ല കൂട്ടരെ. അതുകൊണ്ട് എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, നിങ്ങളോട് എനിക്കൊരു അപേക്ഷയുണ്ട്. മാവേലിത്തമ്പുരാനെ ഓര്‍ക്കും പോലെ ഈ ഓണക്കാലത്തെങ്കിലും എന്നെയും നിങ്ങളൊന്നോര്‍ക്കണം. നൊസ്റ്റാള്‍ജിയയെന്നോ ഗൃഹാതരുത്വമെന്നോ അങ്ങിനെ എന്ത് പേരിട്ട് വേണമെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ അതിനെ വിളിച്ചോ.. പക്ഷെ, മനസ്സറിഞ്ഞ് ഈ ഓണക്കാലത്തെങ്കിലും എന്നെ നിങ്ങള്‍ ഒന്ന് ഓര്‍ക്കാമോ? ഇതൊരു അപേക്ഷയാണ്.

ഈ ഒരു ഓണനാളുകളിലെങ്കിലും നമുക്കൊരുമിച്ച് ആര്‍പ്പ് വിളിക്കാം. നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സിലെ ഓണക്കാലം അയവിറക്കാം.

ആര്‍പ്പോ.. ഇര്‍‌റോ.. ഇര്‍‌റോ..ഇറ്‌റോ..

എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ല ഓണം ആശംസിച്ചുകൊണ്ട് ,

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം

മുക്കൂറ്റി.

മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിവിധി മരുത്വ!!

2011-08-05T20:12:00.005+05:30

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്‌ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത്.

ഒബ്രോണ്‍‌മാളിന്റെ തിരക്കില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. എസ്കലേറ്ററിലൂടെ മുകളിലേക്കും താഴെക്കും ഒരു കൗതുകം പോലെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുഫ്രോക്കുകാരിയിലായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ. എത്ര ഓമനത്തമുള്ള മുഖം. ഒരു പാവക്കുട്ടിയുടെ മുഖം പോലെ. റോസ് നിറത്തിലുള്ള ആ ഫ്രോക്കില്‍ അവള്‍ ശരിക്കും ഒരു പാവക്കുട്ടി തന്നെ. റിലയന്‍സ് ട്രെന്‍ഡ്സിലേക്ക് ഓടികയറിയ ആ കുഞ്ഞിന് പിന്നാലെ കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ പാഞ്ഞു. അപ്പോഴായിരുന്നു അവളെ കണ്ടത്.

അപ്പോഴായിരുന്നു അവളെ കണ്ടതെന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുമോ? കണ്ടു എന്നത് സത്യമാണെങ്കിലും ആളെ മനസ്സിലായില്ലല്ലോ. പാവക്കുട്ടിയില്‍ നിന്നും ദൃഷ്ടിമാറ്റാതെ നിന്നത് കൊണ്ട് അവള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞതുമില്ല. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ അതുകൊണ്ട് തന്നെ പരിഭ്രമിച്ചൂപോയി.

ഒരു സ്ത്രീയെ ഇങ്ങിനെ നോക്കി നില്‍ക്കുക. അതും ഈ പ്രായത്തില്‍. എന്തൊരു നാണക്കേടാണ്‌. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഇതൊക്കെ ഒരു ഹരമായി കൊണ്ടു നടന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍.. അവള്‍ എന്ത് വിചാരിച്ചിരിക്കും.

"എന്തൊരു നോട്ടമാണിഷ്ടാ ഇത്"

ആകെ നാണക്കേടായി. "അത് പിന്നെ.. ഞാന്‍.." വാക്കുകള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങി പോകുന്നു. "ഞാന്‍ മോളുടെ കുസൃതി നോക്കി നിന്നതാണ്‌". ഒരു വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

"ഞാന്‍ കരുതി നീ പഴയ പണി ഇപ്പോഴും മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്”. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ വല്ലാത്ത കുസൃതി. പരിചയഭാവം. ഇതാരാണ്‌? മനസ്സിനെ പഴയകാലത്തേക്ക് മേയാന്‍ വിട്ടു. ഹെയ്, ഒരു പിടിയുമില്ല. മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഞങ്ങള്‍ നിന്നു. അവളില്‍ ഒരു നനുത്ത പുഞ്ചിരിയുണ്ട്. എന്നില്‍ വല്ലാത്ത വിസ്മയവും. ഇരുവരുടേയും മുഖത്ത് മാറി മാറി നോക്കി, അവളോട് കണ്ണുകൊണ്ട് എന്തോ പറഞ്ഞിട്ട് ഫ്രോക്കുകാരി വീണ്ടും എസ്കലേറ്ററിലേക്ക് ഓടി.

"മോളു സൂക്ഷിച്ച്. വീഴരുത് കേട്ടോ" - മാളിലെ എയര്‍കൂളറുടെ കാറ്റില്‍ പാറിപറക്കുന്ന മുടിയിഴകള്‍ ഒരു കൈകൊണ്ട് മാടിയൊതുക്കി അവള്‍ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ഞാന്‍ വല്ലാതെ പതറി നില്‍ക്കുകയാണ്‌. അവളുടെ ചിരി എന്നെ ദ്വേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. ആരായിരിക്കും ഇവള്‍?

വെളുത്ത നിറം. കഷ്ടിച്ച് അഞ്ചടിയില്‍ അല്പം കൂടുതല്‍ മാത്രം പൊക്കം. തടിച്ച ശരീരം. സാരിയാണ്‌ വേഷം. ഞാന്‍ വിണ്ടും അവളെ അടിമുടി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"നിനക്കെന്നെ ഇനിയും മനസ്സിലായില്ലേ! എടാ ഞാന്‍ സുസ്മിതയാടാ"

സുസ്മിത!! ഞാന്‍ വീണ്ടും സംശയത്തോടെ നോക്കി. എന്തോ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കുവാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒട്ടേറെ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിലെ സുസ്മിതയുടെ രൂപത്തിന്‌ ഇന്നും മങ്ങലേറ്റിട്ടില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ ഇവള്‍!!

"എടാ ഞാന്‍ സുസ്മിത തന്നെ. പണ്ട് നിന്നെ ഒട്ടേറെ കളിയാക്കിയിട്ടുള്ള നിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരി”.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒരിക്കല്‍ കൂടി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ശരിയാണ്‌, ഇപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ സുസ്മിതയെ എനിക്ക് കാണാനാവുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇതുവരെ എന്തേ എനിക്കിവളെ മനസ്സിലായില്ല. വര്‍ഷം അത്രയേറെ കഴിഞ്ഞല്ലോ. പഴയ കോളേജ് കാലത്തെ സുഹൃത്ത്. വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞിരുന്ന പഴയ സുസ്മിതയെവിടെ. ഇപ്പോള്‍ എന്റെ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന തടിച്ചുകുറുകിയ ഇവള്‍ എവിടെ.

പണ്ട് ഈര്‍ക്കിലി പോലെയിരുന്നിരുന്ന പെണ്‍കൊച്ചാണോ ഇപ്പോള്‍ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. എനിക്ക് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല. അല്ല എന്നിലും ഒട്ടേറെ മാറ്റം വന്നല്ലോ. പണ്ട് തടിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിതപ്രാരാബ്ദങ്ങളുടെ നെട്ടോട്ടത്തില്‍ വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞു. എന്ന് മാത്രമോ, അത്രയേറെ പ്രായമായില്ലെങ്കിലും മുടിയിഴകളില്‍ ചെറിയ വെള്ളിവരകള്‍ വീഴുകയും കണ്‍‌തടങ്ങള്‍ പ്രായത്തിന്‍െ വരവരിയിച്ച് കുഴിഞ്ഞു കറുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അവള്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവള്‍ വല്ലാതെ മാറിയിട്ടുണ്ട്. ശരീരഭാഷയില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും പഴയ സുസ്മിതയെ എനിക്കെന്നല്ല, ആര്‍ക്കും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയില്ല. പക്വമതിയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭാവാദികള്‍ അവളില്‍ ഉണ്ട്. ഒരു പാട് നേരം ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. പഴയ കാലത്തെ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെയും മറ്റു കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള അറിവുകള്‍ പങ്കുവെച്ചും സമയം പോയത് ഇരുവരും അറിഞ്ഞില്ല. അതിനിടയില്‍ രണ്ട് മൂന്ന് വട്ടം സുസ്മിതയുടെ മോള്‍ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നതും വന്ന വേഗത്തില്‍ തന്നെ തിരികെ പോയതും ഒന്നും ഞങ്ങള്‍ മൈന്‍ഡ് ചെയ്തില്ല. അത്രയേറെ വിശേഷങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പങ്കുവെക്കുവാനുണ്ടായിരുന്നു. എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളുടെ അകലം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പുകമറ തീര്‍ത്തിരുന്നു. അവളിപ്പോള്‍ ട്രഷറി ജീവനക്കാരിയാണെന്നും ഭര്‍ത്താവ് എക്സൈസ് വകുപ്പിലെ ഓഫീസറാണെന്നും ഭര്‍ത്താവിനും വീട്ടുകാര്‍ക്കും അവളെ വലിയ സ്നേഹമാണെന്നും പറയുമ്പോള്‍ പഴയ കോളേജുകാലത്തെ പോലെ അവള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി വാചാലയായി. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ പുകമറ മെല്ലെ മെല്ലെ മാറി വന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഇരുവരും ഏറെക്കുറെ റിലാക്സ്ഡ് ആയി. ജീവിതത്തിലെ മനോഹരമായ ഒരു കാലത്തേക്ക് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ഞങ്ങളിരുവരും ഊളിയിട്ടു.

കോളേജില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു സുസ്മിത. മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുമായി എല്ലാവരോടും കളിചിരിയുമായി അവള്‍ എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. തീരെ മെലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതം. പലപ്പോഴും അത് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളൊക്കെ അവളെ കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പകരം 'തടിയാ' എന്ന വിളിയോടെ അവള്‍ തിരിച്ചും കളിയാക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഒന്നും അവള്‍ ആരെയും ഒരിക്കലും അറിയിച്ചിരുന്നില്ല. പേരു പോലെ തന്നെ എന്തിനെയും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെയായിരുന്നു അവള്‍ നേരിട്ടിരുന്നത്. പഴയ ആ പുഞ്ചിരി ഇപ്പോഴും അവളില്‍ ഉണ്ട് എന്നത് എന്നെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

ഒബ്രോണ്‍ മാളിലെ കോഫീഹൌസിലെ ആഡംബര കസേരകളില്‍ ഇരുന്ന് ചായ മൊത്തിക്കൊണ്ട് പഴയ ഓരോ തമാശകള്‍ പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം കോളേജ് കാന്റിനിലെ സിമന്റ് ബഞ്ചും ചായക്കറ പുരണ്ട മേശയും ചില്ലലമാരയിലെ വയറുവീര്‍ത്ത മുളകുവടയും എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മുഖം മുഴുവന്‍ ഐസ്ക്രീം തേച്ച് ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ മോളെ കണ്ടപ്പോള്‍ പണ്ട് വണ്ണം വെക്കാന്‍ ദിവസവും ഓരോ ഐസ്ക്രീം തിന്നാല്‍ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞ് സുസ്മിതയുടെ ചിലവില്‍ ഐസ്ക്രീം തട്ടിയിരുന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ഏറെ ചിരിച്ചു.

ഇനിയും കണ്ടുമുട്ടാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ നമ്പറും മറ്റു വിവരങ്ങളും കൈമാറി പിരിയുവാനായി എഴുന്നേറ്റപ്പോളാണ് അവളുടെ കൈയിലെ കാരി ബാഗിലേക്ക് എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞത്. വെളുത്ത ക്യാരിബാഗില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തലയുന്തി നില്‍ക്കുന്ന ലവണതൈലത്തിന്റെ ഒരു പാക്കറ്റ്! എനിക്ക് ചിരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പരിസരം മറന്ന് ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"നീ എന്താടാ ഇങ്ങിനെ ചിരിക്കുന്നത്?”

"ഹെയ്. ഒന്നുമില്ല സുസ്മിത. പഴയ ചില കാര്യങ്ങളോര്‍ത്ത് ചിരിച്ചതാണ്‌“.

കോളേജ് ദിവസങ്ങളുടെ അവസാന നാളുകളില്‍ എന്റെ ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ അവള്‍ കോറിയിട്ട വരികളായിരുന്നു അപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍.

"മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിവിധി മരുത്വ.”

അവളെയും മോളെയും യാത്രയാക്കി കഴിഞ്ഞും എനിക്ക് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ചിരി കണ്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പോവുകയായിരുന്ന അവളുടെ കൈയിലെ ക്യാരിബാഗിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"സുസ്മിതാ... മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിവിധി മരുത്വ”

കുലുങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മോളുടെ കൈയും പിടിച്ച് വലിയ ശരീരവും വഹിച്ച് അവള്‍ നടക്കുന്നത് നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. അവളുടെ കൈയിലെ ക്യാരിബാഗില്‍ നിന്നും ലവണതൈലത്തിന്റെ പാക്കറ്റ് എന്നെ നോക്കി കോക്കിരി കാട്ടി.

ബൂലോക പ്രസാധകരും ബൂലോക പുസ്തകങ്ങളും

2011-07-23T15:00:00.005+05:30

കാലഹരണപ്പെട്ട മാധ്യമമെന്നും സർഗ്ഗസൃഷ്ടികൾ ജനിക്കാൻ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയും ഇല്ലാത്ത ഇടമെന്നും ഒക്കെയായി ചർച്ചകൾ നടക്കുമ്പോഴും മലയാള ബ്ലോഗിൽ നിന്നും കാമ്പുള്ള രചനകൾ ഉണ്ടാവുന്നുണ്ട്‌ എന്നതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്‌ ബ്ലോഗുകളിലെ ഒട്ടേറെ രചനകൾ പുസ്തകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്‌. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഏറ്റവും അധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ആടുജീവിതം എഴുതിയ ബെന്യാമിൻ ബ്ലോഗെഴുത്തിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ പരീക്ഷിച്ച്‌ വിജയിച്ച വ്യക്തിയാണെന്നത്‌ ഇതിന്‌ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണം. എന്നിരിക്കിലും ബെന്യാമിന്റെ ആടുജീവിതത്തെയും ഈയിടെ മനോരമയുടെ നോവൽ കാർണ്ണിവലിൽ അവാർഡിനർഹമായ ദേവദാസിന്റെ പന്നിവേട്ടയെയും കുറച്ച്‌ വർഷങ്ങൾക്ക്‌ മുൻപ്‌ ഡി.സി ബുക്ക്സ്‌ നടത്തിയ ഒ.വി.വിജയൻ സ്മാരക നോവല്‍ മത്സരത്തിലെ അവസാന റൌണ്ടിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട റോഷ്നി സ്വപ്നയുടെ അരൂപികളുടെ നഗരത്തെയും ഒന്നും - ഇവരെല്ലാം ബ്ലോഗെഴുത്തുകളിലൂടെ ഉയർന്ന് വന്നവരാണെങ്കിൽ പോലും - ബ്ലോഗിൽ നിന്നുമുള്ള പുസ്ത്കങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ ഇരുട്ടുകൊണ്ട്‌ ഓട്ടയടക്കുവാനുള്ള ശ്രമമല്ല ഇവിടെ നടത്തുന്നത്‌. മറിച്ച്‌, ബ്ലോഗുകളിലൂടെയാണ്‌ ഇവർ എഴുതി തുടങ്ങിയതെന്നും അതിലൂടെയാണ്‌ അവരുടെ സർഗ്ഗവാസനകൾ ആദ്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട്‌ തുടങ്ങിയതെന്നും സൂചിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രം. അതുപോലെ തന്നെ, ബ്ലോഗിൽ സജീവമാകുന്നതിന്‌ മുൻപേ തന്നെ പുസ്തകങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക്‌ കടന്ന കുഴൂർ വിത്സൺ, മനോജ്‌ കുറൂർ എന്നിവരുടെ പുസ്തകങ്ങളേയും ഇവിടെ ഒഴിവാക്കുന്നു.

ഇവിടെ ഈ ലേഖനത്തിലൂടെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്‌ ബ്ലോഗ്‌ എന്ന മാധ്യമത്തിലൂടെ എഴുതി, അതിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച്‌, എഴുത്തുകാർ തന്നെ വായനക്കാരാകുന്ന ഒരു വലിയ ലോകത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളിലൂടെ വളർന്ന്, ആ സൃഷ്ടികളെ പുസ്തകരൂപത്തിൽ എത്തിച്ചവരെ കുറിച്ചാണ്‌. ബ്ലോഗിലെ സൃഷ്ടികളോട്‌ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ എന്ന് നാം വിളിക്കുന്ന പ്രിന്റഡ്‌ മീഡിയയിലെ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്ഡ്‌ പത്രവാരികളും പ്രസാധകരും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ തികഞ്ഞ അവഗണനയുടെ ഒരു നാൾവഴികളിലായിരുന്നു എന്തുകൊണ്ട്‌ ഇ-എഴുത്തുകൾ നമുക്കിടയിൽ നിന്നും തന്നെ പുബ്ലിഷ്ചെയ്തുകൂടാ എന്ന ചിന്തയുണ്ടായതും ബ്ലോഗിലേയും ഇന്റര്‍നെറ്റിലേയും രചനകൾക്ക്‌ കൂടുതൽ അവസരങ്ങൾ നൽകാൻ തയ്യാറായികൊണ്ട്‌ പ്രസാധക സംരംഭങ്ങൾ ബ്ലോഗ്‌ മീഡിയയിൽ നിന്ന് തന്നെ ഉത്ഭവിച്ചതും. ഇന്ന് ഏതാണ്ട്‌ 6ൽ പരം പ്രസാധകർ ബ്ലോഗിന്‌ സ്വന്തം.!! സിയെല്ലസ്‌ ബുക്സ്‌, ബുക്ക്‌ റിപ്പബ്ലിക്ക്‌, മധുരം മലയാളം പബ്ലിഷിംഗ്‌ ഹൗസ്‌, സൈകതം ബുക്സ്‌, എൻ.ബി.പബ്ലിക്കേഷൻ, കൃതി പബ്ലിക്കേഷൻസ്‌... അണിയറയിൽ ഇനിയും പ്രസാധകർ ഒരുങ്ങുന്നുണ്ട്‌ എന്ന് കേൾക്കുന്നു . ഇവരെ കൂടാതെ ഒലിവും ലിപിയും പരിധിയും ഫേബിയനും കൈരളിയും ഡിസംബർ ബുക്സും എന്തിനേറേ, ഡി.സിയും മാതൃഭൂമിയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രസാധകർ വരെ ഇന്ന് ബ്ലോഗെഴുത്തുകളെ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു തുടങ്ങി എന്നത്‌ അത്ര ചെറിയ കാര്യമായി തോന്നുന്നില്ല.

കൊടകരപുരാണം ആണ്‌ ബ്ലോഗിൽ നിന്നും പുറത്ത്‌ വന്ന ആദ്യ പുസ്തകം എന്നാണ്‌ എന്റെ അറിവ്‌. കൊടകരപുരാണവും എന്റെ യൂറോപ്പ് സ്വപ്നങ്ങളും തന്നെയാണ്‌ പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക്‌ ചേക്കാറാൻ ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരെ പ്രേരിപ്പിച്ചതും. എന്നിരിക്കിലും ബ്ലോഗെഴുത്തുകൾക്ക്‌ മുൻഗണന കൊടുക്കുന്നവർ എന്ന നിലയിൽ ബ്ലോഗ്‌ / ഓൺലൈൻ പ്രസാധകർക്കരുടെ പുസ്തകങ്ങളെ പറ്റി ഇവിടെ ആദ്യം പ്രതിപാദിക്കാം.

ഓൺലൈൻ / ബ്ലോഗ്‌ പ്രസാധകർ

ബ്ലോഗ്‌ എന്നത്‌ വെബ്‌ ലോഗ്‌ എന്നതിന്റെ ചുരുക്കെഴുത്താവുമ്പോൾ മലയാളത്തിലെ ആദ്യ ബ്ലോഗ്‌ പ്രസാധകർ ആര്‌ എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ ഒറ്റ പുസ്തകമേ ഇറക്കിയുള്ളൂ എങ്കിലും പുഴ.കോം എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. പുഴ.കോം എന്ന ഇന്റർനെറ്റ്‌ മാഗസിനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മികച്ച കഥകളേയും കവിതകളേയും സമാഹരിച്ച്‌ 'പുഴ – കവിതകളും കഥകളും ' എന്ന സമാഹാരം അവർ പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്യുകയും പിന്നീട്‌ എന്തൊക്കെയോ സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാൽ അത്‌ തുടരാതിരിക്കുകയും ആയിരുന്നു. എങ്കിലും അവരെ തന്നെയാണ്‌ ആദ്യ ഓൺലൈൻ / ബ്ലോഗ്‌ പ്രസാധകരായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന് തോന്നുന്നു.

കണ്ണൂർ തളിപ്പറമ്പയിൽ നിന്നും ഉള്ള സിയെല്ലസ്‌ ബുക്സ്‌ ആണ്‌ ഈ മേഖലയിലേക്ക്‌ പിന്നീടെത്തിയത്‌. ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്ന ആഗ്രഹത്തിന്‌ ലഭിച്ച നിരന്തരമായ അവഗണനകളാണ്‌ സ്വന്തമായി ഒരു പ്രസാധക സംരംഭം എന്ന ചിന്തയിലേക്ക്‌ എത്തിച്ചതെന്നും ഇതുപോലെ കഴിവുള്ള ഒട്ടേറെപേർ അവസരം കിട്ടാതെ ഉണ്ട്‌ എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്‌ കൂടുതൽ ഗഹനമായി ഇതേ കുറിച്ച്‌ ചിന്തിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു എന്നും സിയെല്ലസിന്റെ ഉടമയായ ലീല.എം.ചന്ദ്രൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. 2007 മുതൽ പുസ്തക പ്രസാധന പ്രവർത്തനവുമായി മുന്നോട്ട്‌ പോകുന്ന സിയെല്ലസ്‌ ബുക്സ്‌ ഓൺലൈൻ എഴുത്തുകാരുടേയും അല്ലാത്തവരുടേയും പുസ്തകങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച്‌ ഇന്ന് ഈ മേഖലയിലെ ശക്തമായ സാന്നിദ്ധ്യമായി തീർന്നിരിക്കുകയാണ്‌. ബ്ലോഗർ കൂടിയായ ലീല എം. ചന്ദ്രന്റെ ലൗലി ഡഫോഡിൽസ്‌, നെയ്തിരികൾ, ഓർക്കൂട്ടിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിതകൾ കോർത്തിണക്കി ഹൃദയങ്ങൾ പറയുന്നത്‌ എന്ന സമാഹാരം, ശ്രീജ ബലരാജിന്റെ കണ്ണാടിചില്ലുകൾ, സ്വപ്നഭൂമി എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ പ്രശസ്തയായ പ്രിയ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പ്രയാണം, ബ്ലോഗറും കോളമിസ്റ്റുമായ സ്വപ്ന അനു ബി ജോർജ്ജിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ, ബ്ലോഗ്‌ കവിതകൾ സമാഹരിച്ച്‌ ദലമർമ്മരങ്ങൾ, കഥകൾ സമാഹരിച്ച്‌ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങൾ, അമ്മ എന്ന കവിതാ ബ്ലോഗിലൂടെ ഒട്ടേറെ വായനക്കാരെ നേടിയെടുത്ത ഷാജി നായരമ്പലത്തിന്റെ വൈജയന്തി... സിയെല്ലസിന്റെ പുസ്തകങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിനു നീളമേറെയാണ്‌. ഇനിയും ഒട്ടേറെ പുസ്തകങ്ങൾ സിയെല്ലസ്സിന്റേതായി വായനക്കാരുടെ പുസ്തകശേഖരത്തിന്‌ മുതൽക്കൂട്ടായി എത്തും എന്നറിയുന്നു.

ഇന്റര്‍നെറ്റ് വഴി പരിചയപ്പെട്ട ഒരുകൂട്ടം മലയാളികള്‍ ചേര്‍ന്ന് രൂപം നല്‍കിയ സമാന്തര പുസ്തക പ്രസാധന-വിതരണ സം‌രംഭമായ 'ബുക്ക്‌ റിപ്പബ്ലിക്ക്‌' ആണ്‌ ഓൺലൈൻ മേഖലയിൽ നിന്നും പുസ്തകങ്ങളുമായി പിന്നീടെത്തിയത്‌. അച്ചടിമലയാളത്തിലേക്ക് പ്രതിഭാധനരായ എഴുത്തുകാരെ കൊണ്ടുവരിക, വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു വിതരണ സം‌വിധാനം നടപ്പിലാക്കുക എന്നിവയാണ് ഈ സം‌രംഭത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ എന്നും അച്ചടിച്ചിലവുകള്‍, വിതരണം തുടങ്ങി എഴുത്തുകാരന് നിലവില്‍ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളെ ലഘൂകരിക്കും വിധമാണ് ബുക്ക് റിപ്പബ്ലിക്ക് എന്ന ആശയം രൂപീകരിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും പ്രസാധകർ അവകാശപ്പെടുന്നു. ലാ.പു.ട എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതുന്ന ടി.പി.വിനോദിന്റെ 'നിലവിളിയെക്കുറിച്ചുള്ള കടങ്കഥകൾ' എന്ന സമാഹാരവും മേശപ്പുറം എന്ന ബ്ലോഗിന്റെ ഉടമ വി.എം.ദേവദാസിന്റെ 'ഡിൽഡോ: ആറു മരണങ്ങളുടെ പൾപ്പ്‌ ഫിക്ഷൻ പാഠപുസ്തകം' എന്ന നോവലും ബുക്ക്‌ റിപ്പബ്ലിക്ക്‌ അക്ഷരകൈരളിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ചു. മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണന്റെ അവതാരികയോടു കൂടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഡിൽഡോ, വ്യത്യസ്തമായ പ്രമേയപരിസരത്താലും ആഖ്യാനത്തിലെ പുത്തൻ രീതികളിലൂടെയും വായനക്കാരന്‌ പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പ്രസാധകരെല്ലാം കുലപതികളയ എഴുത്തുകാർക്ക്‌ പിന്നാലെ പരക്കം പായുമ്പോൾ അവഗണന അനുഭവിക്കുന്നത്‌ പുത്തൻ എഴുത്തുകാരാണ്‌. മാത്രമല്ല, അഥവാ ഇനി അവരുടെ രചനകൾ പുസ്തകമാക്കിയാലും പ്രസാധകർ എഴുത്തുകാരനെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന കാഴ്ചയുണ്ട്‌. എഴുത്തുകാർക്ക്‌ അത്തരം ചൂഷണങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വേദി എന്ന ആശയത്തിൽ നിന്നുമാണ്‌ മധുരം മലയാളം ട്രസ്റ്റിന്റെ ആരംഭം. ഓർക്കൂട്ട്‌ സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്ക്‌ വഴി പരിചയപ്പെട്ട കുറച്ച്‌ സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് 2009 ൽ തുടങ്ങിയതാണ്‌ മധുരം മലയാളം പബ്ലിഷിംഗ്‌ ഹൗസ്‌. വെട്ടം ഓൺലൈൻ ടീമാണ്‌ ഈ പ്രോജക്റ്റിന്റെ പിന്നിൽ ഉള്ളത്‌. ഇത്‌ വരെ ഏഴ്‌ പുസ്തകങ്ങൾ മധുരം മലയാളം വഴി വിൽപനക്കെത്തി. പക്ഷെ, മധുരം മലയാളത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക്‌ ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്ന എം.കെ. ഖരിം, സി.പി.അബൂബക്കർ, ഡോ: എം.പി.സലില, ഗിരീഷ്‌ കുമാര്‍ വർമ്മ എന്നിവരുടെ രചനകൾ മാത്രമേ ഇത്‌ വരെ ഈ സംരംഭത്തിലൂടെ പുറത്ത്‌ വന്നിട്ടുള്ളൂ. എം.കെ.ഗിരീഷ്‌ കുമാര്‍ വര്‍മയുടെ ആറാമിന്ദ്രിയം, എം.പി.സലിലയുടെ കണ്ണാടി ബിംബങ്ങൾ, സി.പി.അബൂബക്കറുടെ മുറിവേറ്റവരുടെ തടാകം, ഭൂമിയുടെ കണ്ണ്, എം.കെ.ഖരീമിന്റെ ആത്മായനങ്ങളുടെ തമ്പ്‌ മുതലായവ മധുരം മലയാളം പബ്ലിഷിംഗ്‌ ഹൗസ്‌ പുറത്തിറക്കി. മറ്റുള്ളവരുടെയും രചനകളെ പൊതുജനസമക്ഷം എത്തിക്കുവാൻ തയ്യാറാണ്‌ എന്നു പറയുമ്പോഴും അതിനായുള്ള തുടർ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒന്നും ഇത്‌ വരെ ഇവരിൽ നിന്നും സജീവമായി ഉണ്ടായില്ല എന്ന് വേണം അനുമാനിക്കാൻ.

മറ്റുപ്രസാധകര്‍ കാണാതെ പോവുന്ന പ്രതിഭയുള്ള എഴുത്തുകാരെ കണ്ടെത്തി അവരെയും കൂടി വായനക്കാരിലേക്കെത്തിക്കുക എന്ന ദൗത്യവുമായാണ്‌ പുസ്തകങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക് സൈകതം എത്തിയത്. പുസ്‌കതത്തെ ഒരിക്കലും ഒരു ഉല്‍പ്പന്നമായി കാണുന്നില്ല എന്നും, മറിച്ച ഓരോ എഴുത്തുകാരനും അത് ഏറ്റവും പുതിയ ആള്‍ ആയിരുന്നാല്‍ പോലും സമൂഹത്തില്‍ ഒരുപാട് ഇടപെടല്‍ നടത്താന്‍ കഴിയുമെന്നും ഓരോ നല്ല പുസ്തകവും ഓരോ ജീവിതപാഠങ്ങളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നും പറയുമ്പോള്‍ എറണകുളത്ത്‌ കോതമഗലം കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സൈകതത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഏറെ ആത്മവിശ്വാസം. 2010ലെ അമ്പത് മികച്ച പുസ്‌കതങ്ങള്‍ ഇന്ത്യാടുഡേ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോള്‍ അതില്‍ സൈകത്തിന്റെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങള്‍(പി.എ അനീഷ്, ശ്രീകുമാര്‍ കരിയാട് എന്നിവര്‍) ഇടം കണ്ടെത്തി എന്നത് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട വസ്തുത തന്നെയാണ്‌. ബ്ലോഗര്‍മാരായ ശ്രീകുമാര്‍ കരിയാടിന്റെ 'തത്തകളുടെ സ്‌കൂള്‍ ഒന്നാം പാഠപുസ്തകം', രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട് രചിച്ച 'ദൈവം ഒഴിച്ചിട്ട ഇടം' ടി.എ.ശശിയുടെ 'ചിരിച്ചോടും മത്സ്യങ്ങളേ', പി എ അനീഷ് എഴുതിയ 'കുട്ടികളും മുതിര്‍ന്നവരും ഞാവല്‍പ്പഴങ്ങളും', വി.ജയദേവിന്റെ 'കപ്പലെന്ന നിലയില്‍ ഒരു കടലാസു തുണ്ടിന്റെ ജീവിതം', എന്നീ കവിതാ സമാഹാരങ്ങള്‍ സൈകതം വായനക്കാരനിലേക്കെത്തിച്ചു. ഇതോടൊപ്പം തന്നെ മലയാള സാഹിത്യപ്രേമികൾ നെഞ്ചേറ്റിയ അഷ്ടമൂർത്തി ഉൾപ്പെടെയുള്ള എഴുത്തുകാരുടെ സൃഷ്ടികളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഈ വഴിയിൽ കാലുറപ്പിക്കുവാൻ തന്നെ സൈകതം ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്നത്‌ വളരെ നല്ല കാര്യമായി തോന്നുന്നു . നല്ല രചനകളുണ്ടായിട്ടും വേണ്ടും വിധം അംഗീകാരം ലഭിക്കാതെ പോയ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് വേണ്ടി സൈകതം നിലകൊള്ളും എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അത് അഭിമാനകരം തന്നെ.

നമ്മുടെ ബൂലോകം എന്ന ബ്ലോഗ്‌ പോർട്ടലിന്റെ സഹോദര സംരംഭമായാണ്‌ അച്ചടി മാധ്യമത്തിലേക്ക്‌ എൻ.ബി.പബ്ലിക്കേഷന്റെ കടന്ന് വരവ്‌. മലയാള ബ്ലോഗുകളിലെ മികച്ച രചനകളെ പുസ്തകരൂപത്തിലെത്തിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ എറണാകുളം കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ച എൻ.ബി.പബ്ലിക്കേഷനാണ്‌ അരുൺ കായംകുളത്തിന്റെ കായംകുളം സുപ്പർഫാസ്റ്റ്‌, കലിയുഗവരദൻ എന്നീ ബ്ലോഗുകളിലെ രചനകളെ പുസ്തകരൂപത്തിൽ എത്തിച്ചത്‌. കായംകുളം സുപ്പർഫാസ്റ്റ്‌ എന്ന പേരിൽ നിറയെ ചിരിയുമായി യാത്രതുടരുന്ന മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയ ബ്ലോഗിലെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നർമ്മരചനകൾ കോർത്തിണക്കികൊണ്ടാണ്‌ കായംകുളം സുപ്പർഫാസ്റ്റ്‌ എന്ന പുസ്തകം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്‌. മനുവേന്ന സാങ്കൽപീക കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ബ്ലോഗ്‌ വായനക്കാർക്കിടയിൽ അരുൺ കായംകുളം സൃഷ്ടിച്ച ചിരിയുടെ അമിട്ട്‌ മറ്റു വായനക്കാരനിലേക്ക്‌ കൂടി എത്തിക്കുക വഴി വേളൂർ കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്കും സുകുമാറിനും ശേഷം മലയാള ഹാസ്യസാഹിത്യത്തിലേക്ക്‌ ഒരു നല്ല എഴുത്തുകാരനെ തുറന്ന് വിടുക എന്ന സ്തുത്യർഹമായ ഒരു കർമ്മം കായംകുളം സുപ്പർഫാസ്റ്റിന്റെ പുസ്തകരൂപത്തിലൂടെ എൻ.ബി പബ്ലിക്കേഷനു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ ജനപ്രിയ നർമ്മത്തിലൂടെയും, തുടർന്ന് പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്ത സ്വാമി അയ്യപ്പനെ കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്തമായ ചരിത്രാഖ്യായികയിലൂടെയും (കലിയുഗവരദൻ) അരുൺ കായംകുളം പുത്തൻ എഴുത്തുകാർക്കിടയിലെ വേറിട്ട സ്വരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രസാധനത്തിലെന്ന പോലെ തന്നെ വിതരണ പ്രകിയയിലും പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക്‌ തയ്യാറാവുകയും ഒട്ടേറെ പുത്തൻ പ്രോജക്റ്റുകളുമായി വരും നാളുകളിൽ കൂടുതൽ സജീവമായി ഇവിടെ നിലയുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് പറയുമ്പോൾ എൻ.ബിയുടെ മാനേജിംഗ്‌ ഡയറക്ടർ ജോഹറിന്റെ വാക്കുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസം നമുക്ക്‌ ഏറെ പ്രതീക്ഷകൾ നൽകുന്നു.

ബ്ലോഗ്‌ എഴുത്തുകളെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക്‌ എത്തിക്കുക എന്ന വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ, അതിനേക്കാളുപരി കൂട്ടായ ശ്രമങ്ങളിലൂടെ എങ്ങിനെ പുസ്തകങ്ങൾ പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്യാം എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നും ഒരു കൂട്ടം ബ്ലോഗ്‌ സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് രൂപീകരിച്ചതാണ്‌ കൃതി പബ്ലിക്കേഷൻസ്‌. ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ തന്നെ പരമാവധി വ്യത്യസ്ഥത കൊണ്ട്‌ വരുവാൻ ഉള്ള ശ്രമവും എറണാകുളം കേന്ദ്രമാക്കി ഹരീഷ്‌ തൊടുപുഴയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃതിയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായി. 'മൗനത്തിനപ്പുറത്തേക്ക്‌...' എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിനായി ഒത്തുചേർന്നത്‌ 28 കഥാകൃത്തുക്കൾ മാത്രമല്ല; മറിച്ച്‌ ലേ ഔട്ട്‌, കവർ ഫോട്ടോ, കവർ ഡിസൈൻ, പ്രൂഫ്‌ റീഡിംഗ്‌, പ്രകാശനം എന്നിവയെല്ലാം ബ്ലോഗ്‌ മീഡിയയിലുള്ളവരെ തന്നെ ഉൾപ്പെടുത്തുക വഴി ഒരു പുത്തൻ പരീക്ഷണം കൂടി കൃതി ഈ സമാഹാരത്തിലൂടെ നടത്തുകയും ഒരു പരിധി വരെ അതിൽ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു എന്ന് പറയാം. മുഖ്യധാരാ പ്രസാധകരുടെ അവഗണന മൂലം സർഗ്ഗശേഷിയുള്ള , പ്രതിഭയുള്ള എഴുത്തിലെ പുതുനാമ്പുകൾ തിരസ്കൃതരാകരുതെന്ന് ഉറച്ച്‌ വിശ്വസിക്കുന്നുവേന്നും അങ്ങിനെ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നവരെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക്‌ കൈപിടിച്ച്‌ കൊണ്ടുവരിക എന്നതിലുപരി, നവീന വായനാസംസ്കാരവും മുഖ്യധാരയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കുറക്കുക എന്നതും ഈ ഒരു സം‌രംഭത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമാണെന്ന് കൃതിയുടെ പ്രവർത്തകർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. (തുഞ്ചന്‍ പറമ്പില്‍ വെച്ച് കാ വാ രേഖ? എന്ന ഒരു കവിതാസമാഹാരം കൂടെ കൃതി പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് പുറത്തിറക്കി)

മധുരം മലയാളം പബ്ലിഷിംഗ്‌ ഹൗസ്‌ പോലെ തന്നെ ഓർക്കൂട്ട്‌ ശ്രുതിലയം കമ്മ്യൂണിറ്റി, കണിക്കൊന്ന.കോം വെബ്‌ പോർട്ടൽ എന്നിവരും പുസ്തകങ്ങളുടെ വഴിയേ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇവരൊന്നും അത്‌ ഒരു തുടർ പ്രോജക്റ്റ്‌ ആക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.

മറ്റു പ്രസാധകരുടെ ബ്ലോഗ്‌ പുസ്തകങ്ങൾ

ഓൺലൈൻ / ബ്ലോഗ്‌ പ്രസാധകർ മാത്രമല്ല, മറിച്ച്‌ മലയാള പുസ്തകപ്രസാധനരംഗത്ത്‌ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയ പല പ്രസാധകരും ഇന്ന് ബ്ലോഗെഴുത്തുകളെ സസുക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്‌. അത്തരത്തിൽ മലയാളികൾക്കിടയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രസാധകരുടെ ചില ബ്ലോഗ്‌ രചനകളെ കൂടെ ഇവിടെ ഒന്ന് പരാമർശിക്കട്ടെ.

മലയാളം ബ്ലോഗുകൾക്ക്‌ പുറംവേദികളിൽ ആദ്യമായി ഒരു വേരോട്ടം ഉണ്ടാക്കിയത്‌ വിശാലമനസ്കൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന കൊടകരക്കാരൻ സജീവ്‌ എടത്താടന്റെ കൊടകരപുരാണമാണ്‌. അതേ 'കൊടകരപുരാണം' തന്നെയാണ്‌ ബ്ലോഗുകളിൽ നിന്നും പുറത്ത്‌ വന്ന പുസ്തകങ്ങളിൽ ഏറെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ആദ്യ കൃതി. തൃശൂർ കറന്റ്‌ ബുക്സായിരുന്നു കൊടകുരപുരാണം ആദ്യം വായനക്കാരിലേക്ക്‌ എത്തിച്ചത്‌. രണ്ടാം പതിപ്പ് അല്ലെങ്കില്‍ രണ്ടാം ഭാഗം വായനക്കാരനിലേക്ക് എത്തിച്ചത് അവനവന്‍ പ്രസാധനത്തിലൂടെ വിശാലമനസ്കനും!! തന്റെ ഓർമ്മകളെ നർമ്മത്തോടെയും തൃശൂരിന്റെ ഗ്രാമീണഭാഷയിലൂടെയും വിശാലമനസ്കൻ തുറന്ന് വിട്ടപ്പോൾ കൊടകരപുരാണം എന്ന ബ്ലോഗ്‌ ഒരു ലക്ഷത്തിനു മേൽ ഹിറ്റുകളുമായി ബ്ലോഗുകളിലെ സജീവസാന്നിധ്യമായി. തുടർന്ന് പുസ്തകമാക്കിയപ്പോഴും കൊടകരപുരാണം നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. മലയാളത്തിലെ പല പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരുടേയും പുസ്തകങ്ങൾ വരെ ഒന്നാം പതിപ്പ്‌ കഷ്ടിച്ച്‌ വിറ്റഴിയപ്പെടുന്ന ഇക്കാലത്ത്‌ അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ ഇതുവരെ രണ്ട്‌ എഡിഷനുകൾ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ കൊടകരപുരാണം വേറിട്ട്‌ നിൽകുന്നു.

കുറുമാന്റെ കഥകള്‍ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ കുറുമാന്‍ എഴുതിയ ‘എന്റെ യൂറോപ്പ് സ്വപ്നങ്ങള്‍‘ എന്ന അനുഭവക്കുറിപ്പുകളെ പുസ്തകരൂപത്തില്‍ എത്തിച്ചുകൊണ്ട് റെയിന്‍‌ബോ ബുക്സും ബ്ലോഗ് രചനകളെ മറ്റു വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതില്‍ മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ചു. ആത്മകഥാശൈലിയില്‍ കുറുമാന്‍ എഴുതിയ ഈ അനുഭവക്കുറിപ്പുകള്‍ കഥാകാരന്‍ വൈശാഖന്‍ പ്രകാശനം ചെയ്തു. മലയാളം ബ്ലോഗിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാകൃത്തുക്കളിൽ ഒരാളായ ഫ്രാൻസിസ്‌ സിമി നസ്രത്ത്‌ എന്ന ബ്ലോഗർ സിമിയുടെ 'ചിലന്തി' എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിന്റെ പ്രസാധകരും റെയിന്‍‌ബോ തന്നെയാണ്‌. അസാധാരണമായ കൈത്തഴക്കം കൊണ്ട് സമകാലീനരായ ഏതൊരു എഴുത്തുകാരനോടും കിടപിടിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന കഥകള്‍ എഴുതുന്നു സിമി എന്ന ഈ ബ്ലോഗര്‍. ഈ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കും ബ്ലോഗ്‌ മീഡിയയിൽ നിന്നും ഉള്ളവർ തന്നെയാണ്‌ കവര്‍ ഡിസൈന്‍ ചെയ്തതും എന്നത്‌ പ്രശംസനീയം. (കവിയും ബ്ലോഗറുമായ മനോജ് കുരൂരിന്റെ 'ഉത്തമപുരുഷന്‍ കഥപറയുമ്പോള്‍' എന്ന പുസ്തകവും റെയിന്‍‌ബോ വഴി വായനക്കാരിലേക്കെത്തിയെങ്കിലും മനോജ്‌ കുറൂർ ബ്ലോഗിൽ സജീവമാകും മുൻപാണ്‌ ആ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയത്‌ എന്നതിനാൽ ഈ ഗണത്തിലേക്ക്‌ പരിഗണിക്കുന്നില്ല.)

കൊടകരപുരാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും അധികം വായനക്കാർ സ്വീകരിച്ച ബ്ലോഗ്‌ പുസ്തകം അനിൽകുമാർ.ടി എന്ന ബ്ലോഗർ കുമാരന്റെ കുമാരസംഭവങ്ങളാണ്‌. പയ്യന്നൂർ നിന്നുള്ള ഡിസംബർ ബുക്സാണ്‌ 'കുമാരസംഭവങ്ങൾ' വിപണിയിൽ എത്തിച്ചത്‌. ബ്ലോഗ്‌ രചനകൾ എന്ന ഒരു വിഭാഗമായിട്ടാണു പ്രസാധകർ കുമാരസംഭവങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ജിവിതത്തിലെ നേർക്കാഴ്ചകളെ നിഷ്കളങ്കമായ നർമ്മത്തിലൂടെ കുമാരൻ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഇവയെല്ലാം നമുക്ക്‌ ചുറ്റും നിത്യേന കാണുന്ന കാഴ്ചകളല്ലേ എന്ന ഒരു തോന്നൽ വായനക്കാരനിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ ഇതേ പേരിലുള്ള ബ്ലോഗ്‌ രചനകളിൽ നിന്നും സമാഹരിച്ച ഈ പുസ്തകത്തിനാവുന്നുണ്ട്‌.

ഒലിവ്‌ പബ്ലിക്കേഷൻസ്‌ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ബെർളിതോമസിന്റെ 'ബെർളിത്തരങ്ങൾ' എന്ന പുസ്തകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും അധികം വായനക്കാരുള്ളതും, ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ ഒട്ടേറെ മലയാളികൾ സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ബ്ലോഗുമായ ബെർളിത്തരങ്ങളിൽ വന്ന ആക്ഷേപഹാസ്യരചനകളുടെ സമാഹാരമാണ്‌. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നിത്യവും കാണുന്ന രാഷ്ട്രീയ – സാമൂഹിക - സാഹിത്യ സംഭവവികാസങ്ങളെ ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിലൂടെ ബെർളി പുറത്ത്‌ വിട്ടപ്പോൾ ഏതാണ്ട്‌ മൂവായിരത്തോളം ഫോളോവേർസിനെയും അതിലേറെ വായനക്കാരെയും നേടാനായി എന്ന് പറയുമ്പോൾ അത്‌ അതിശയോക്തിയല്ല എന്നത്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം പോർട്ടൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ബെർളിത്തരങ്ങൾ പുസ്തകമാക്കിയപ്പോൾ അവതാരിക എഴുതിയത്‌ എന്നും ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പുത്തൻ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ള മലയാളത്തിന്റെ മഹാനടൻ മമ്മൂട്ടിയാണ്‌. രാപ്പനി എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതുന്ന ടി.പി.അനില്‍കുമാറിന്റെ 'രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ നഗരം' എന്ന കവിതാസമാഹാരവും ഒലിവ് പബ്ലിഷ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ലിപി പബ്ലിക്കേഷൻസാണ്‌ 15 പെണ്ണനുഭവങ്ങൾ എന്ന സബ്‌ടൈറ്റിലോടെ കൈതമുള്ള്‌ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ പ്രശസ്തനായ ശശി ചിറയിലിന്റെ (ശശി കൈതമുള്ള്‌) 'ജ്വാലകൾ ശലഭങ്ങൾ' എന്ന പുസ്തകം വിപണിയിൽ എത്തിച്ചത്‌. വാച്യമായ അനുഭൂതി പകർന്ന് നൽകുന്നവയാണ്‌ ഇതിലെ രചനകൾ. ബ്ലോഗെഴുത്ത് നമ്മുടെ ഭാഷക്ക് നല്‍കുന്ന നവേന്മേഷവും വ്യാപ്തിയും നിസ്സാരമല്ലെന്നും സൈബര്‍ സാഹിത്യം എന്നത് പരിഹസിക്കാനുള്ള പദമല്ല, ആദരിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് കൈതമുള്ളിനെ പോലെയുള്ളവരുടെ രചനകള്‍ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു എന്നും ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്തുംകടവ്‌ പുസ്തകത്തിന്‌ എഴുതിയ അവതാരികയില്‍ പറയുന്നു. പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രകാശനം നിർവ്വഹിച്ചത്‌ അക്ഷരകേരളം ആദരവോടെ കാണുന്ന പ്രശസ്ത നിരൂപകനും വാഗ്മിയുമായ സുകുമാർ അഴീക്കോട്‌.

വൈകുന്നേരമാണ് എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ കവിതകള്‍ എഴുതുന്ന എസ്.കലേഷിന്റെ കവിതാസമാഹാരമയ 'ഹെയര്‍പിന്‍ ബൈന്‍ഡ്’ ഫേബിയന്‍ ബുക്സ് വഴി വായനക്കാരിലേക്കെത്തി. ജ്യോതിസ്സ്‌ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ ജ്യോതിബായി പരിയാടത്ത്‌ രചിച്ച മനോഹരങ്ങളായ 21 കവിതകളുടെ സമാഹാരമാ‍യ ‘പേശാമടന്ത’യുടെ പ്രസാധകരും ഫേബിയന്‍ ബുക്സ് തന്നെ. കാവ്യം സുഗേയം എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ മനോഹരമായി കവിതകള്‍ ചൊല്ലി ഒട്ടേറെ ശ്രോതാക്കളെ സമ്പാദിച്ച ഈ കവയത്രിയുടെ കവിതകള്‍ സാമൂഹ്യ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിനു നേരെ തുറന്നുപിടിച്ച കണ്ണുകളും എഴുതി പഴകിയ ശൈലിക്കെതിരെ ജാഗ്രത പുലര്‍ത്തുന്ന കാവ്യബോധവും ഉള്ളവയെന്ന് കവി സച്ചിദാനന്ദന്‍ ഈ പുസ്തകത്തില്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പ്ലാച്ചിമട സമരനായിക മയിലമ്മയുടെ ജീവിതകഥയായ 'മയിലമ്മ - ഒരു ജീവിതം' എന്ന മാതൃഭൂമിയുടെ പുസ്തകവും ശ്രീമതി ജ്യോതിബായിയുടേതായി പ്രസിദ്ധീകൃതമായിട്ടുണ്ട്‌. ഇ-എഴുത്തിന്റെ വ്യക്താക്കളിൽ ഒരാളായി അറിയപ്പെടുന്ന മൈന ഉമൈബാന്റെ 'ചന്ദനഗ്രാമം' പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതും മാതൃഭൂമി തന്നെ.

പ്രതിഭാഷ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ പ്രകാശിതമായ വിഷ്ണുപ്രസാദിന്റെ 34 കവിതകള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തികൊണ്ടുള്ള സമാഹാരമാണ്‌ 'കുളം+പ്രാന്തത്തി'. അധികം ആരും അറിയാതെ ആരവങ്ങളില്ലാതെ ആ പുസ്തകം വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചത് ഡെലിഗേറ്റ്സ് ബുക്സ്. പക്ഷെ പിന്നീട് വിഷ്ണുപ്രസാദിനെ മലയാള വായനലോകം ഏറ്റെടുത്തു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. രണ്ടാമത്തെ സമാഹാരമായ ‘ചിറകുള്ള ബസ്സ്‘ വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചത് ഡി.സി.ബുക്സ് ആയിരുന്നു. ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട്‌ തന്നെ വിഷ്ണുപ്രസാദ്‌ എന്ന കവിക്ക്‌ മലയാള കവിതാസ്വാദകർക്കിടയിൽ ഒരു സ്ഥാനം നേടികൊടുക്കാൻ കുളം+പ്രാന്തത്തിക്കും ചിറകുള്ള ബസ്സിനും കഴിഞ്ഞു. ഇത്‌ കൂടാതെ ബ്ലോഗിൽ വന്ന മികച്ച കവിതകളെ ഉൾപ്പെടുത്തി പ്രശസ്ത കവി സച്ചിദാനന്ദൻ എഡിറ്റ്‌ ചെയ്ത്‌ 'നലാമിടം' , നിരഞ്ജന്റെ 'ചിലവുകുറഞ്ഞ കവിതകൾ' എന്നീ കവിതാസമാഹാരങ്ങളും ഈയിടെ ഡിസി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. അതുപോലെ തന്നെ ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതി തെളിഞ്ഞ മേൽസൂചിപ്പിച്ച ഡിൽഡോയുടെ രചയിതാവ്‌ ദേവദാസിന്റെ അവാർഡ്‌ നോവലായ പന്നിവേട്ടയുടേയും പ്രസാധകർ ഡി.സി തന്നെ. വരും നാളുകളിൽ സർഗ്ഗശേഷിയുള്ള ഒട്ടേറെ ബ്ലോഗേർസിന്റെ കഥാസമാഹാരങ്ങളും കവിതാസമാഹാരങ്ങളും ഡിസിയുടെ അണിയറയിൽ തയ്യാറായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത സന്തോഷം പകരുന്നതാണ്.

വേറിട്ട്‌ നിൽക്കട്ടെ ഈ ശലഭായനം

ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ പ്രസാധകർ, അവർ ആരുതന്നെയായാലും അൽപമെങ്കിലും കച്ചവടതാൽപര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. തീർച്ച!! പക്ഷെ ഇവിടെ യാതൊരു കച്ചവട താൽപര്യവുമില്ലാതെ ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്‌ ഒരേ മനസ്സുമായി തുഴയെറിഞ്ഞ ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഓഫ്‌ രമ്യ എന്ന കൂട്ടായ്മയെയും കൂട്ടം.കോം എന്ന സോഷ്യൽ നെറ്റ്വർക്കിനേയും മേൽപ്പറഞ്ഞ ഓൺലൈൻ പ്രസാധകരുടേയോ മുഖ്യധാരാ പ്രസാധകരുടേയോ ഗണത്തിലേക്ക്‌ കൂട്ടിച്ചേർക്കുവാൻ അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ മനസ്സ്‌ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഒരു ശലഭത്തെ പോലെ പാറിപ്പറക്കാൻ രമ്യക്ക്‌ കഴിയണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയുമായി, രോഗം കാർന്നുതിന്നുന്ന ആ കൊച്ചുമിടുക്കിയുടെ ജീവിതം തിരികെപിടിക്കാനുള്ള ചികത്സകൾക്കായി പണം കണ്ടെത്തുന്നതോടൊപ്പം രമ്യയുടെ ഒരു സ്വപ്നമെങ്കിലും സാക്ഷാത്കരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നുമാണ്‌ ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഓഫ്‌ രമ്യ കൂട്ടം.കോമിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ 'ശലഭായനം' എന്ന രമ്യ ആന്റണിയുടെ കവിതകളുടെ സമാഹാരം പുറത്തിറക്കിയത്‌. ഇപ്പോൾ രമ്യയുടെ മരണ ശേഷവും ആ കുട്ടിയെപോലെ പോളിയോ ബാധിതയായ ഏതെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിയുടെ ചികത്സാ- പഠന ചിലവിലേക്ക്‌ പണം കണ്ടെത്തുവാനായി രമ്യയുടെ രണ്ടാമത്തെ കവിതാസമാഹാരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഓഫ്‌ രമ്യ എന്ന ട്രസ്റ്റ്‌ മുന്നോട്ട്‌ വരുമ്പോൾ അവരെ വെറുതെ പുസ്തക പ്രസാധകർ എന്ന ഗണത്തിൽ പെടുത്തുന്നതെങ്ങിനെ? അകാലത്തിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ രമ്യ ആന്റണി എന്ന ശലഭത്തെ പുറംവേദികൾക്ക്‌ കൂടി പരിചയപ്പെടുത്തുവാൻ ശലഭായനം വഴി ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഓഫ്‌ രമ്യ കൂട്ടായ്മക്ക്‌ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌ എന്നു തന്നെ വിശ്വാസം. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ ഇവിടെ വേറിട്ട്‌ നിൽക്കട്ടെ ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഓഫ്‌ രമ്യയും ഈ ശലഭായനവും!!

ഇനിയും ഒത്തിരി പുസ്തകങ്ങള്‍ ബ്ലോഗര്‍മാരുടേതായും ബ്ലോഗ് രചനകളായും വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ പുസ്തകത്തെയും പറ്റി വിശദീകരിക്കാന്‍ ഈ ഒന്നോ രണ്ടോ താളുകള്‍ മതിയാവില്ല. ദൃഷ്ടിദോഷം എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതുന്ന ഡി.പ്രദീപ്‌ കുമാറിന്റെ (അ)വർണ്ണാശ്രമത്തിലെ വെള്ളപ്പാളികൾ, സൂക്ഷ്മദർശിനി, പരിഭാഷ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതുന്ന വി.രവികുമാറിന്റെ പരിഭാഷാ കൃതികളായ ഫ്രാന്‍സിസ് കാഫ്കയുടെ കഥകള്‍, വിചാരണ, ഈസോപ്പ് കഥകള്‍, അനാഗതശ്മശ്രു എന്ന പേരില്‍ ബ്ലോഗെഴുതുന്ന ആര്‍. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ഒരു ചെമ്പനീര്‍ പൂവിറുത്ത്, ട്വന്റി 20 കാക്കുരു പുക്കുരു, രാധിക.ആര്‍.എസിന്റെ തത്തക്കുട്ടി, കെ.എം.പ്രമോദിന്റെ അടിയന്തരാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ആറു വര്‍ഷങ്ങള്‍, ശൈലന്റെ താമ്രാപര്‍ണ്ണി, റീനി മീമ്പലത്തിന്റെ റിട്ടേണ്‍ റ്റിക്കറ്റ് , ഭൂമിപുത്രി (ജയശ്രീ)യുടെ സമുദ്രത്തിൽ നിന്നും സൂക്ഷികേണ്ട ദൂരം, റോഷ്ണി സ്വപ്നയുടെ വല, ക്രിസ്പിൻ ജോസഫിന്റെ ലാർവ്വ, വി.മോഹനകൃഷ്ണന്റെ വയനാട്ടിലെ മഴ, ജയേഷിന്റെ മായക്കടല്‍, ജിതേന്ദ്രപ്രസാദിന്റെ ശിഖരവേരുകള്‍, നിര്‍മ്മലയുടെ ആദ്യത്തെ പത്ത്, നിങ്ങളെന്നെ ഫെമിനിസ്റ്റാക്കി, സ്ട്രോബറികള്‍ പുക്കുമ്പോള്‍, മൈന ഉമൈബാന്റെ വിഷചികത്സ, ശാന്താകാവുമ്പായിയുടെ മോഹപ്പക്ഷി, ജുവൈരിയ സലാമിന്റെ നാവിലെ കറുത്ത പുള്ളി, കാപ്പിലാന്റെ നിഴല്‍ചിത്രങ്ങള്‍, രമ്യ ആന്റണിയുടെ ശലഭായനം, റീമാ അജോയുടെ ജ്വാലാമുഖി, അനില്‍ കുര്യാത്തിയുടെ സാക്ഷയില്ലാത്ത വാതില്‍, മാരിയത്ത്.സി.എചിന്റെ കാലം മായ്ച കാല്പാടുകള്‍, സാലിഹ് കല്ലടയുടെ (ഏറനാടന്‍) ഒരു സിനിമാ ഡയറിക്കുറുപ്പ്, ഖാദര്‍ പട്ടേപ്പാടത്തിന്റെ പാല്‍പ്പായസം, ഇത്തിരിവെട്ടം റഷീദിന്റെ സാര്‍ഥവാഹകസംഘത്തോടൊപ്പം, ബാജി ഓടം‌വേലിയുടെ ബാജിയുടെ 25 കഥകള്‍, ജ്യോതിര്‍മയീ ശങ്കരന്റെ മുംബേ ജാലകം, നാസര്‍ കൂടാളിയുടെ ഐൻസ്റ്റീൻ വയലിൻ വായിക്കുമ്പോൾ, ... പട്ടിക വളരെ നീണ്ടതാണ്‌. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ പ്രശസ്ത കവിയും ബ്ലോഗറുമായ കുഴൂർ വിത്സണന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ കവിതാസമാഹരമായ (ബ്ലോഗിൽ എഴുതിയവ സമാഹരിച്ചത്‌) ‘ ഒരു നഗരപ്രണയ കാവ്യം' , കെ.വി. സുമിത്രയുടെ 'ശരീരം ഇങ്ങിനെയും വായിക്കാം' എന്നീ പുസ്തകങ്ങളില്‍ വരെ അത് എത്തിനില്‍ക്കുന്നു.

വരും കാലങ്ങളിൽ ഇനിയും ഒട്ടേറെ രചനകൾ പുസ്തകരൂപത്തിൽ ബ്ലോഗിൽ/ ഇ-എഴുത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത്‌ വരും എന്നത്‌ അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ട സത്യം തന്നെ. കാരണം സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ വിശ്വാസമുള്ള ഒട്ടേറെ പുത്തൻ എഴുത്തുകാർ ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് ബ്ലോഗ്‌ / ഓൺലൈൻ മീഡിയയിലൂടെ സർഗ്ഗസൃഷ്ടികൾ നടത്തുന്നു. അവരെയൊന്നും കണ്ടില്ല എന്ന് നടിക്കാൻ കാലത്തിന്‌ കഴിയില്ല എന്നത്‌ അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ട സത്യവും.

ഭാരതപ്രദര്‍ശനശാല

2011-06-26T06:51:00.005+05:30

വീണ്ടും ഒരു ബ്ലോഗ് പിറന്നാള്‍ കൂടെ.. ബ്ലോഗില്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് , നിങ്ങളെയൊക്കെ പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് രണ്ട് വര്‍ഷം തികയുന്നു. ഇനിയുമൊരു പിറന്നാള്‍ പോസ്റ്റ് എഴുതി ബോറടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഓരോ കഷണം കേക്ക് ആവാം. ഇനി കേക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തവര്‍ക്ക് മിഠായി എടുക്കാം.

ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആദ്യം ചെയ്തത് ഒരു പുസ്തകപരിചയമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ പിറന്നാള്‍ പോസ്റ്റും ഒരു പുസ്തകപരിചയം തന്നെയാവട്ടെ. ഇനിയും എല്ലാവരുടേയും സ്നേഹവും പ്രോത്സാഹനങ്ങളും ഉണ്ടാവുമെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ടും തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തിതരുവാന്‍ എല്ലാവരും എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാവുമെന്നുമുള്ള പ്രതീക്ഷയോടെ രണ്ടാം വാര്‍ഷീക പോസ്റ്റ് ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ

പുസ്തകം : ഭാരതപ്രദര്‍ശനശാല
രചയിതാവ് : സി.അഷ്‌റഫ്
പ്രസാധകര്‍ : ഡി.സി.ബുക്സ്

സ്വാതന്ത്ര്യ സമര കാലഘട്ടം അല്ലെങ്കില്‍ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങള്‍ എന്നും എഴുത്തുകാരെ ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന് തന്നെയാണ്‌. ഒട്ടേറെ ഗദ്യ-പദ്യ കൃതികള്‍ ഇതേ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മലയാള ഭാഷയിലും മറ്റു ഇന്ത്യന്‍ ഭാഷകളിലുമായി എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. അവയില്‍ പലതും വായനക്കാരെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചിട്ടുള്ളത് തന്നെ എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. അതുപോലെ തന്നെയാണ്‌ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ജീവന്‍ വെടിഞ്ഞ ധീരദേശാഭിമാനികളെ പാത്രവത്കരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള രചനകളും. ഇത്തരം രചനകള്‍ക്കായി ഒട്ടേറെ പഠനം ആവശ്യമാണെന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇവ വര്‍ഷങ്ങളുടെ സാധനയുടെയും വായനാനുഭവങ്ങളുടേയും ആകെത്തുകയായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ വധവും അനുബന്ധസംഭവങ്ങളും പ്രമേയമായി വന്ന ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ തിരുവാഴിയോടിന്റെ 'ദൃക്‍സാക്ഷി', അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അണിയിച്ചൊരുക്കിയ കെ.രഘുനാഥന്റെ ശബ്ദായമൌനം, ഗാന്ധിജിയെയും സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെയും ഗാന്ധിപുത്രനായ ഹരിലാലിന്റെ വീക്ഷണത്തിലൂടെ മനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ച ഇ.വാസുവിന്റെ വന്ദേമാതരം, ഗാന്ധിജിയെ വധിക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട നാഥുറാമിന്റെ ആത്മസംഘര്‍ഷത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ സക്കറിയയുടെ ഇതാണെന്റെ പേര്‌ തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ മികച്ച രചനകള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ മലയാളത്തെ തന്നെ സമ്പുഷ്ടമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടുത്താവുന്നതെന്ന ലേബലില്‍ ഡി.സി.ബുക്ക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ്‌ സി.അഷ്‌റഫിന്റെ ഭാരതപ്രദര്‍ശനശാല.

ഗാന്ധിജി പ്രമേയമാവുന്ന മനോഹരമായ ഒരു നോവല്‍ എന്ന ഉപശീര്‍ഷകവും സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലത്തെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കവര്‍ ചിത്രവുമായി വായനക്കാരെ ആകര്‍ഷിക്കുവാനുള്ള പ്രസാധകരുടെ ശ്രമം അത്ര വിജയിച്ചുവോ എന്ന ഒരു സംശയം പുസ്തകത്തിന്റെ വായനക്കിടയില്‍ തോന്നിയെന്നത് പറയട്ടെ.

ഒരു നോവല്‍ എന്നതിനേക്കാള്‍ ചരിത്രവും മിത്തും ചില അദ്ധ്യായങ്ങളിലെങ്കിലും മനം‌മടുപ്പിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു തരം ഫാന്റസിയും ചേര്‍ത്ത് എഴുതപ്പെട്ടതാണ്‌ ഭാരതപ്രദര്‍ശനശാല എന്ന ഈ ആഖ്യായിക. ഒരു നോവലിന്റെ ചട്ടക്കൂടിലാണ്‌ അണിയിച്ചൊരുക്കിയിരിക്കുന്നതെങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യസമരം, ഗാന്ധിജി എന്നൊക്കെയുള്ള മുന്‍‌വിധി പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ടയില്‍ നിന്ന് തന്നെ കിട്ടുന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, ബൃഹത്തായ ആ കാന്‍‌വാസിനോട് അത്രയേറെ നീതിപുലര്‍ത്താന്‍ എഴുത്തുകാരന് കഴിഞ്ഞോ എന്ന ഒരു സംശയം പുസ്തകവായനക്കൊടുവില്‍ ഒരു സാധാരണ വായനക്കാരന്‍ എന്ന നിലക്ക് എന്നില്‍ ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്നു. മനോഹരമായ ഭാഷയും സാഹിത്യവും പദസമ്പത്തും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതനാണ്‌ സി.അഷ്‌റഫ് എന്ന ഈ എഴുത്തുകാരന്‍. അതില്‍ സംശയമില്ല. അത്രയേറെ മനോഹരം തന്നെ പുസ്തകത്തിലെ സാഹിത്യം. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ ആ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഭംഗി നോവലിന്റെ മൊത്തം വായനയില്‍ ഏശുന്നില്ല. പലഭാഗങ്ങളിലും കഥാകാരനോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാന്‍ വായനക്കാരന് കഴിയാതെ വരുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പ്രമേയത്തിന്റെ ഗതിക്കൊപ്പം വായനക്കാരനെ നയിക്കുവാന്‍ കഥാകാരന്‌ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് പറയാം.

തികഞ്ഞ ഗാന്ധീയനായ കുട്ടായി മൂപ്പന്‍ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു മാസക്കാലം (ഡിസംബര്‍ 30ന് ആരംഭിച്ച് ജനവരി 30ന് അവസാനിക്കുന്ന) നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന രക്തസാക്ഷിവ്രതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് നോവല്‍ അണിയിച്ചൊരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കാലയളവിലെ കുട്ടായിമൂപ്പന്റെയും അദ്ദേഹം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു നാടിന്റെയും നാട്ടാരുടേയും ചിന്തകളിലൂടെയും അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങളിലൂടെയുമാണ്‌ നോവല്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. കുട്ടായി മൂപ്പന്‍, മഹാത്മ അടിമ, നെഹ്രു കരിയാന്‍, കേണല്‍ കുഞ്ഞുണ്ണി, ഇ.എം.എസ് വേലായുധന്‍, തുടങ്ങി ഓര്‍മ്മയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുറച്ച് നല്ല കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നോവലില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ പോലും പലപ്പോഴും ഒരു തിരക്കേറിയ നാലുവഴിയില്‍ ഇനിയെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാതെ നില്‍ക്കുന്ന അവസ്ഥ നോവല്‍ വായനയില്‍ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നത് വലിയ ഒരു പോരായ്മ തന്നെയായി തോന്നി. അനാവശ്യമായ കുറേ ലൈംഗീകചിന്തകളും രതി വര്‍ണ്ണനകളും കുത്തിനിറച്ചതും എന്തോ പ്രമേയത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യം കുറച്ചു എന്നേ തോന്നിയുള്ളൂ. ഏകീകൃത ഭാരതത്തിന്റെ വിഭജനത്തോടുള്ള നായകന്റെ പ്രതിഷേധമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അണ്ടികളില്‍ വലത്തെ അണ്ടി ഇന്ത്യക്കും ഇടത്തേ അണ്ടി പാക്കിസ്ഥാനും നല്‍കുന്നു എന്നും ആസ്തികള്‍ പങ്കുവെക്കുന്ന വേളയില്‍ രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പത്ത് എന്ന നിലക്ക് തന്റെ നീരു വന്ന രണ്ട് അണ്ടികള്‍ കൂടി അതില്‍ വകകൊള്ളിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് നെഹൃവിന് കുട്ടായി എഴുതുന്നതായ കത്ത് കത്തുന്ന പരിഹാസമായി നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാമെങ്കില്‍ തന്നെയും അതേ തുടര്‍ന്ന് വരുന്ന പാരഗ്രാഫുകളില്‍ അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ ഉറക്കം കിട്ടാത്ത ഒരു രാത്രിയില്‍ അസ്വസ്ഥത അസഹ്യമായപ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ മുറിയില്‍ സുവര്‍ണ്ണ നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫയലില്‍ നെഹ്രു ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചിരുന്ന ആ കത്ത് വായിച്ച ഇന്ദിരാഗാന്ധി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പുരുഷ സാമീപ്യം കൊതിച്ചു എന്നതും പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അടിയന്തരാവസ്ഥ പിന്‍‌വലിച്ചുകൊണ്ട് ഉത്തരവിറക്കിയെന്നുമൊക്കെയുള്ള ഭാഗത്തെ വര്‍ണ്ണനകള്‍ അരോചകമായെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. എഴുത്തുകാരന്‍ അതിലൂടെ സിമ്പോളിക്കായി എന്തെങ്കിലും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല!! പക്ഷെ ഒരു ആവറേജ് വായനക്കാരന് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയാത്ത ഇത്തരത്തിലുള്ള കുറേയധികം ഭാഗങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുക വഴി നല്ലൊരു പ്രമേയത്തെ മലീമസമാക്കിയെന്ന് തോന്നി.

ഈ പ്രമേയത്തിനായി പൊന്നോനി എന്ന കൊച്ച് പ്രദേശവും അതോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന പരിസരങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുക്കുക വഴി ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി ഗ്രാമങ്ങളാണ്‌ എന്ന ഗാന്ധിജിയുടെ വീക്ഷണത്തോട് കഥാകാരന്‍ നീതിപുലര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ ഇന്നത്തെ തലമുറയോടുള്ള തികഞ്ഞ പരിഹാസം കഥാകാരന്‍ വളരെ മനോഹരമായി തന്നെ പലവട്ടം നോവലില്‍ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നു. “കഷ്ടം... നിങ്ങളുടെ തലമുറ മുഴുവന്‍ ദേശീയ ബോധമില്ലാത്തവരായി ത്തീര്‍ന്നല്ലോ..” എന്ന് ടെയ്‌ലറോട് പരിതപിക്കുന്ന കേണല്‍ കുഞ്ഞുണ്ണിയോട് തയ്യല്‍ക്കാരന്‍ പറയുന്ന മറുപടിയില്‍ അത് വ്യക്തമായി കാണാം. “അതുമാത്രം പറയരുത്. ഇന്നലെ രാത്രിമുഴുവന്‍ ഉറക്കമുളച്ചിരുന്നാണ് ഞാന്‍ ഇന്ത്യയും പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള ക്രിക്കറ്റ് ടെസ്റ്റ് കണ്ടത്. ഇന്ത്യ ജയിക്കുന്നത് വരെ ഞാന്‍ തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടില്ല“ എന്ന ടെ‌യ്‌ലറുടെ മറുപടിയിലൂടെ ഭാരത യുവത്വത്തിന്റെ ദേശിയ ബോധം ഒരു ക്രിക്കറ്റ് മത്സരത്തില്‍ ഒതുക്കപ്പെടുന്നു എന്നും നോവലിസ്റ്റ് പരിഹസിക്കുന്നു. (ടെസ്റ്റ് മത്സരങ്ങള്‍, അത് ഇന്ത്യയും പാക്കിസ്ഥാനും തമ്മിലാവുമ്പോള്‍ രാത്രി ഉറക്കമിളച്ച് കാണേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല എന്നത് ഇത്രയേറെ നോവലിനായി ഗവേഷണം ചെയ്ത കൂട്ടത്തില്‍ വിട്ടുപോകരുതായിരുന്നു എന്നത് വേറെ കാര്യം. പിന്നെ അത് ലൈവ് ആവില്ല എന്നും റെക്കോര്‍ഡഡ് ആയിരിക്കും എന്നൊക്കെ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് സങ്കല്‍പ്പിക്കാം. അതല്ലെങ്കില്‍ ടെസ്റ്റിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഏകദിനമോ ട്വന്റി ട്വന്റിയോ ആക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യാം)

പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് പി.മോഹനന്റെ ചെറുകുറിപ്പോടു കൂടെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഭാഗ്യനാഥിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് വ്യത്യസ്ഥതയുണ്ട്. ആ ചിത്രങ്ങള്‍ അത് ഉള്‍കൊള്ളേണ്ട പേജുകളില്‍ തന്നെ കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ നന്നായി വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തുമായിരുന്നു എന്നും തോന്നി. പി.മോഹനന്‍ കുറിപ്പില്‍ സൂചിപ്പിച്ചപോലെ ചിലവേളകളില്‍ ഒരു കാതം മുന്നിലാണ് ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് എന്ന് തോന്നല്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.

കുട്ടായി മൂപ്പനിലൂടെ, കേണ്‍ല്‍ കുഞ്ഞുണ്ണിയിലൂടെ, മഹാത്മ അടിമയിലൂടെ , നെഹ്രു കരുവാനിലൂടെ, മനുവിലൂടെയും അനിരുദ്ധനിലുമൂടെയെല്ലാം ഭാരതത്തെ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥകാരന്‍ പ്രമേയം അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ വരുത്തിയ പാളിച്ചകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ നാളെകളിലേക്കുള്ള ഒരു അപൂര്‍വ്വ നോവലായേനേ ഈ ഭാരതപ്രദര്‍ശനശാല. ദേശിയ ആഹാരമായ ചക്കക്കുരു വറുത്തതും കൊറിച്ച് നീലഗിരി ചായയും കുടിച്ച് തികഞ്ഞ ഗാന്ധിയനായി ജീവിച്ച് തീര്‍ത്ത കുട്ടായി മൂപ്പന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം നോവല്‍ വായനക്കൊടുവിലും വായനക്കാരനില്‍ നിറഞ്ഞ് നില്‍കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും രക്തസാക്ഷി വ്രതക്കാലമെന്ന മനോഹരമായ ഒരു ആശയത്തെ ഒന്ന് കൂടെ ഭംഗിയായി നോവലിസ്റ്റിന് ട്രീറ്റ് ചെയ്യാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. അതിനു കെല്പുള്ള ആളാണു താനെന്ന് മനോഹരമായ ഭാഷയിലൂടെ അദ്ദേഹം തന്നെ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഈ പ്രദര്‍ശന ശാലയില്‍ നിന്നും ഉദ്ദേശിച്ച നിലവാരം കിട്ടിയില്ല എന്നത് പറയാതെ വയ്യ.

വര്‍ത്തമാനം വാരാദ്ധ്യപതിപ്പില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്